Geloven in Japan

Dachten we nu Lucile echt helemaal uit het gips is in rustiger vaarwater terecht gekomen te zijn, krijgt Thom zondagavond opeens hoge koorts. Op school heerst de bof dus vol spanning wachtten we op opgezette klieren onder zijn kaken. Hoewel hij er steeds grauwer eruit ging zien, bleven zijn klieren normaal. De koorts van 40 graden bleef, maar verder geen andere symptomen. Woensdagmiddag begon hij wat te hoesten. Dezelfde avond las ik in de krant dat de kleindochter van de keizer, prinses Aiko met spoed opgenomen was in het ziekenhuis met een longontsteking. Symptomen: hoge koorts en een lichte hoest. … > lees meer

Lucile is bevrijd! Tenminste, overdag zijn haar beentjes vrij. Voor de derde keer binnen 6 weken ging ze onder narcose. Deze keer om haar gips te verwijderen. Het blijft naar om te zien hoe het kapje op haar kleine mondje gedrukt wordt en ze worstelend onder zeil gaat. Gelukkig mag één van ons geschrobd en van top tot teen in pakken en zakken gehuld er tot en met dat moment in de operatiekamer bij blijven. Waar de verpleging zulke bizarre Westerse fratsen niet zag zitten, juichte de orthopeed dit idee toe en heeft dit voor hen revolutionaire idee met de … > lees meer

Alle kerken in Nederland, Japan en elders ter wereld zijn weer volop in bedrijf in deze tijd van het jaar. Zo ook Grace City Church. De voorbereidingen voor de talloze kerstvieringen zijn al in volle gang, maar toch klinkt er nog geen kerstmuziek. Deze week luisterden en keken we als Grace City gemeente naar een uitvoering van een dansoptreden getiteld ‘the Messiah’. Je eerste associatie is natuurlijk Pasen. Misschien is het een beetje vreemde timing, maar de geschiedenis van Gods redding door de Messias is op elk moment van het jaar van belang. Daarom genieten we ook zo van de … > lees meer

Binnen 24 uur werden er vrijdag wereldwijd meer dan één miljoen i-phones S4 besteld. Een aantal van mijn vrienden hier in Tokio stond ook uren in de rij om als eerste zo’n superslim telefoontje te bemachtigen. Ze probeerden de honderden bossen bloemen niet plat te trappen die voor de winkels lagen. De gevels van de Apple winkels waren ingericht als tijdelijke altaren voor net daarvoor overleden Apple-man Steve Jobs. De lange rijen wachtenden klapten volgens Shinto traditie in hun handen, duwden ze voor hun neus tegen elkaar aan en sloten eerbiedig hun ogen toen ze de winkel bereikten. Ze baden tot en voor meneer Jobs. … > lees meer

‘Nakama ni irete’,  vragen Japanse kinderen als ze mee willen spelen. Het betekent zoiets als ‘laat me toe in jullie groep’.  Dat Japan een groepscultuur is, leerden we al in de antropologielessen op de bijbelschool. Hoe het voelt om wel of niet toegelaten te worden in een groep, ondervinden we hier. De groep waartoe je behoort, bepaalt wat je denkt, wat je zegt, hoe je je gedraagt en wat je voelt. Niet alleen is Japan een groepscultuur, het is ook een schaamtecultuur. Want als je iets doet dat de groepscode doorbreekt dan moet je je schamen. Resultaat is meestal dat … > lees meer

Drievoudige puberteit ligt in huize de Boo op de loer. Twee peuterpubers in de dop en een bijna twaalfjarige die deze maand op de middelbare school begonnen is. Genoeg potentie voor gedoe in huis. Overslaande stemmetjes of gestamp van een paar kleine voetjes, twee harde gipspootjes en twee grote voeten zouden zomaar de relatieve rust en vrede kunnen verstoren. Moeder is graag voorbereid en leest daarom een stapeltje boeken over dit onderwerp. Zo kunnen puberbrandjes hopelijk snel ontdekt en geblusd worden en –dat zou nog mooier zijn- misschien zelfs voorkomen worden. Ik zie de doorgewinterde puberouders al glimlachen en ‘had … > lees meer

Vandaag waait tyfoon ‘Roke’ over Tokyo. Of beter gezegd door Tokyo. Meer dan anderhalf miljoen mensen in bergachtige gebieden ten westen van de stad zijn geëvacueerd, bijna alle scholen zijn dicht en het openbaar vervoer ligt plat. Extreem veel regen en wind veroorzaken modderstromen die stukken land verplaatsen en doen rivieren met geweld buiten hun oevers treden. Bomen worden geveld en daken van de huizen gelicht alsof het kronen op een flesje zijn. Iedereen wil met zulk dreigend weer eigenlijk gewoon veilig thuis zijn. Lucile ook. Ze heeft hier binnen in het ziekenhuis ook  ernstig last van een zware druk gebied. … > lees meer

Geen blog over de schare bezoekers die Lucile aan haar ziekenhuisbed krijgt. Er is om precies te zijn één gemeentelid naar het ziekenhuis gekomen. Ze mocht niet verder komen dan de ingang van de polikliniek en overhandigde daar de garnalenzoutjes en poppetjes voor Lucile. Ingeseind door een verpleegkundige die plaatsvervangend enthousiast was over dit onverwachte genoegen, visten we ons kleine meisje uit bed en reden haar in haar rolstoel naar de hal waar ze haar bezoek kon groeten. Op de afdeling mag alleen naaste familie komen, zo luidt een nieuwe regel ingevoerd kort na de aardbeving op 11 maart. Nu … > lees meer

Vandaag schrijf ik in elkaar gedoken met een zwaar gemoed. En dat komt niet alleen door de televisies hier in het ziekenhuis die de hele dag over de 6 maanden herdenking van de grote aardbeving en tsunami verslag doen. Alle beelden schudden en drijven opnieuw langs. Ik sla de krant open om aan de ellende te ontsnappen, maar daar hetzelfde thema. Aangevuld met terugblikken op 11 september 2001. Mijn vermoeidheid helpt ook niet. Zoals je een paar dagen na de bevalling last van de ‘baby blues’ kunt hebben, lijd ik vandaag aan de ziekenhuis blues. Het is de vierde dag … > lees meer

Vandaag, de dag na de operatie is er voor Lucile een van hoge pieken en diepe dalen. Qua temperatuur en temperament…. Toen ze vanmorgen wakker werd, voor het eerst echt helder was na de operatie, werd ze woedend omdat ze haar linkerarm en onderlichaam niet kan gebruiken. Gillen, slaan (met rechts) en hartverscheurend huilen. Soms mochten we haar troosten, soms kon ze ons zelfs niet verdragen. Ze wilde geen druppel water drinken en veroordeelde zichzelf daarmee tot nog langer aan het infuus. Tot ik haar, met veel hulp en gewurm vast mocht houden. Ze kwam helemaal tot rust en het … > lees meer