Geloven in Japan

Ook vandaag proberen we in balans te komen. In zekere zin lijkt er weinig veranderd met ons voorheen dagelijks werk in Japan, ook nu wordt er  (terecht!) van alle kanten aan ons getrokken. Werk, zorg voor ons gezin, contact met de achterban, etc. Werk betekent in dit geval heel praktisch Geerts training en mijn vergaderingen bij Redeemer Presbyterian Church. Maar dan zijn er die extra dimensies die de hele aardbevingstoestand met zich meegebracht heeft.Vanuit Amerika communiceren we nu constant met landen op twee verschillende continenten: Japan en Nederland. Het uitrekenen van het tijdsverschil maakt je soms duizelig, maar lang leve skype en e-mail!

We houden contact met gemeenteleden in Tokio, proberen hen op afstand te bemoedigen en counselen. Verder rapporteren ds. Fukuda en de andere stafleden over de ontwikkelingen in het verlenen van noodhulp. De fysieke afstand maakt dat Geert en ik ons gefrustreerd voelen en het idee hebben dat we tekort schieten. Zeker als we horen hoe onze collega’s dag en nacht met water, voedsel, kleding en andere noodgoederen slepen. Blootgesteld worden aan straling als ze de spullen afleveren en opgelucht ademhalen als ze doorgemeten worden bij het verlaten van het rampgebied en als niet besmet beoordeeld worden. Mijn hoofd blijft de Here God danken dat we op veilige afstand zitten, maar mijn hart is groen van jaloezie. Waarom? Omdat je als zending altijd moet ploeteren om resultaat van je werk te zien, omdat je net als ieder mens geprezen wilt worden omdat je goed werk doet en ga zo maar door met het noemen van egoïstische motieven. Nu is daar die kans om echt te helpen. Meetbare, zichtbare resultaten in de vorm van verzamelde goederen, afgeleverde truckladingen. En wij zitten meer dan 10.000 kilometer verderop.

Na een druilerige morgen met jengelende kinderen en een zwaar gemoed aan mijn kant (die twee dingen stonden vast niet los van elkaar), brak aan het begin van de middag de zon door in New York. Het rekenhuiswerk van de kinderen was klaar en we besloten naar buiten te gaan. Terwijl ze van een glijbaantje in Central Park roetsjten, werd me de genoemde zondigheid van mijn eigen hart duidelijk. Ik moet iets met die ronduit negatieve gevoelens. Ik kan bozig en geïrriteerd blijven mokken of ik kan de Here God de dank geven die Hem toekomt en mijn energie gebruiken om te doen wat ik wel kan. Sublimeren heet dat, herinner ik me uit mijn psychologie studietijd.

Daarom gelijk maar begonnen met sublimeren. Ik heb contact opgenomen met de collega in Tokio die de inzameling van de goederen coordineert en zij vroeg me contact op te nemen met vrienden en buren in onze wijk. Er zijn dringend brandstof jerrycans, voedsel, water, ontsmettingsmiddelen, batterijen, dekens, papieren borden en bekers, eetstokjes, vuilniszakken, shampoo, handschoenen, zaklampen, draagbare radios, kleding, dikke jassen,ondergoed, mobiele telefoonopladers en nog veel meer nodig. Ook heeft de staf onvoldoende gelegenheid om de gemeente op de hoogte te houden en te mobiliseren. Daarin kunnen we ook een rol spelen. En dan is er natuurlijk de fondsenwerving, want het huren van de vrachtwagentjes, de schaarse benzine, het water, de goederen die gekocht moeten worden, alles kost geld. Wilt u ook een bijdrage leveren, dan kan dat want de GZB zamelt gelden in op rekeningnummer 69.07.62.445 onder vermelding van ‘noodhulp Japan’.  We zijn de GZB dankbaar dat ze alvast een voorschot overmaken  zodat de hulp tenminste niet om financiële redenen onderbroken hoeft te worden. De noodhulp vanuit Grace City gaat door, nog weken, misschien wel maanden. Natuurlijk kan het tijdelijk onderbroken moeten worden als het stralingsniveau te hoog is.

De school van de kinderen is de komende weken dicht, maar via e-mail komen de home schoolopdrachten binnenstromen om zo het onderwijs op gang te houden. Ze zaten in de klas toen de aardbeving toesloeg en het schoolwerk wat ze nu op moeten pikken brengt de herinneringen boven. Bovendien moeten ze een ‘journal’ (dagboek) bijhouden en schrijven over hun ervaringen. Thom had de zijne al meegenomen, maar schrijft om de hete brij heen. Sinds nieuwjaar had hij er niet meer in geschreven en nu komt hij me telkens vertellen dat hij ‘eerst nog even over die gave Valentine’s Party gaat schrijven’ of  ‘alvast over de nieuwe lego aantekeningen maakt’. Berend had op het laatste moment zijn vakantiedagboek thuisgelaten omdat hij bang was dat hij niets leuks te schrijven had in deze toestand. Nu het bijhouden van een dagboek huiswerk is geworden, heeft hij geen keus meer. Toen de zon eindelijk doorbrak, gebruikte ik het als aanleiding om zoals gezegd met de kids dwars door Central Park, met een glijbaan en klimrek als welkome onderbreking, naar een boekhandel in het westen van Manhattan te wandelen. We vonden bij Barnes & Noble een mooi schrift en kochten er voor ieder een boek bij. Dat is hopelijk voor deze boekenwurmen een mooie afwisseling van het spelen van ‘jishingoko‘ (aardbevinkje spelen). Berend heeft zijn dagboek nog niet aangeraakt. ‘Ik ga eerst een mooie voorkant erop tekenen, dan pas schrijven’, zegt hij vastbesloten.

Iedereen vertelt het me en iedereen heeft gelijk, ik weet het ook wel, mijn eerste verantwoordelijkheid ligt bij ons gezin. Over in balans komen gesproken. We zijn er nog niet, maar vanmiddag brak de zon door. De rode wangen in het park reflecteerden iets van de kleur die langzaam weer zichtbaar wordt na zoveel grauwheid. Nu zien hoe we het vasthouden.