zijdeuren
Saai is het leven als kerkplanter nooit. Dat heeft te maken met de vrijheid die er is om in een nieuwe kerk vanalles uit te proberen. Natuurlijk bouw je hard aan een degelijke structuur en houd je de bijbelgetrouwheid scherp in de gaten, maar ondertussen probeer je allerlei zijdeuren naar de kerk in te bouwen. Sommige eenmalig, andere tijdelijk, weer andere ingangen blijken zo’n populaire of efficiente toegangsdeur dat deze formeel in je ontwerp voor de kerk opgenomen wordt. Het feit dat de kerk in opbouw is en er nog weinig bestaande constructies zijn, geeft ruimte. In het denken en in de bereidwilligheid om mee te doen. Dat is een groot verschil tussen streven naar vernieuwing in een bestaande kerk en gemeentestichting.
kids dansles
creative workshop - zeepslingers maken
tiener karaoke
- Grace City Church futsal team
De laatste paar weken heeft Grace City Church een paar verschillende zijdeuren naar de kerk opengezet. Vaak worden ze pré-evangelisatie activiteiten genoemd, dat wil zeggen dat bij zulke events niet voluit het Evangelie verkondigd wordt. Het is een fase daarvoor waarbij je door te netwerken, in contact komt met mensen, hen leert kennen, luistert, ontdekt wat hun noden zijn, waar hun hart naar uit gaat en of ze interesse in het christelijk geloof hebben. De Valentijnsparty was een voorbeeld. Wel maken we altijd heel duidelijk wie we zijn als kerk, waar we voor staan en dat we God en de stad willen dienen. We geloven niet in apen die later uit de mouw komen.
Een greep uit de dingen die we de afgelopen weken organiseerden: in samenwerking met een christelijke professionele ballerina/moderne danseres dansles voor kinderen, karaoke voor tieners, een avondje naar de film (‘Social Network’) met de ladies, een creative workshop waarbij we zeepslingers maken, gospel workshop, stress management seminar en geloof het of niet, we wagen ons zelfs aan sport: futsal (Japans zaalvoetbal) en badminton.
Een andere reeks zijdeuren vormen de kringen waarvan we er op dit moment zeven hebben. Daarvan proberen we de sfeer en de inhoud toegankelijk voor christenen en niet-christenen te houden. Deze zogenaamde community groups vallen niet onder de noemer pré-evangelisatie, maar onder toerusting en evangelisatie. Daarbij sluiten we geen compromissen waar het gaat om de inhoud, dus daar klinkt elke week voluit het Evangelie, maar wel op een begrijpelijke manier onder het genot van een grote mok Starbucks koffie. Vlakbij alle grote kantorentorens in het centrum, dus iedereen kan zo uit zijn of haar werk aanschuiven.
De hoofdingang van de kerk is de zondagse eredienst. Maar ook die is aantrekkelijk gemaakt voor de doelgroep. Opnieuw, niet qua inhoud, zelfs niet qua liturgie want die is opvallend traditioneel, maar wel qua toegankelijkheid. Een laagdrempelige ruimte in het gebied waar iedereen woont, werkt en recreëert, laagdrempelig taalgebruik en de aanvangstijd om 3 uur ‘s middags. Geen onbegrijpelijke rituelen, dingen worden rustig toegelicht. Alles op zijn Japans, behalve één aspect, dat is het heersende binnen-of-buiten-de-groep-denken. We zijn er namelijk allemaal hetzelfde aan toe: we hebben allemaal Jezus nodig. Een christen is geen haar beter dan degene die Jezus niet kent. Daarom kunnen voluit naast de ander staan.
Dat naast die ander staan is wat we proberen te doen. Op allerlei creatieve manieren nodigen we hen via zijdeuren uit naar de kerk. Zo bieden we hen een warme gemeenschap in deze kille megastad aan. En introduceren we de Here God.