Geloven in Japan

De achtbaanrit deze maand lijkt nog steeds niet te stoppen: ik schrijf dit vanuit Chicago, waar we wachten op onze vlucht naar Nederland. De knoop is doorgehakt, we gaan terug naar Tokio, maar wel via Nederland. We hopen vrijdagmorgen 1 april om half tien aan te komen op Schiphol. Nee, het is geen 1 april grap, al is het wel onwerkelijk. De GZB legt de beslissing als volgt uit aan onze collega’s in Tokio:  ‘Although they really would like to return to Tokyo soonest, we have asked them to first come to the Netherlands and from here they will return to Tokyo. There are several reasons to do it in this way. First of all they will be involved by the fundraising activities during these days, and we advised them to have a debriefing meeting with a professional organization. Another reason is the unpredictable situation in Japan/Tokyo because of the nuclear disaster. We are very worried about the children as well.’

Tja, wat we daar van vinden? ‘Mixed emotions’ zoals ze dat hier in Amerika zeggen. Ons hart wil naar Japan waar we ons nuttig kunnen maken, waar de kinderen naar school kunnen en in hun eigen bedjes kunnen slapen. Terug naar het normale leven. Maar dan is er ons hoofd, tegenstrijdige nieuwsberichten en vele waarschuwingen van mensen die ons lief zijn. Het leven in Japan is nu niet normaal. Het kraanwater is nog steeds besmet met radioactief materiaal, er is als alternatief geen bronwater beschikbaar, melk en groente zijn aangetast, rijst en brood niet te koop. Urenlange stroomstoringen, onbetrouwbaar openbaar vervoer en dan is er de situatie in de kerncentrale van Fukushima, ten noorden van Tokio. Die is verre van onder controle. Het electriciteitsbedrijf TEPCO biedt zijn verontschuldigingen aan en de regering spreekt van een nachtmerrie. Als het misgaat is ontsnappen met vijf kinderen zonder vervoermiddel onmogelijk. Daarom eerst een tussenstop in Nederland. Daar hebben we vrede mee. De reactie van de kinderen was eerst teleurgesteld. Totdat de opa’s en oma’s in hun gedachten kwamen. Vriendjes, kaas, hagelslag, bolussen en nog veel meer volgde. Thom vroeg onzeker: ‘is het okay als ik het eigenlijk best leuk vind dat we eerst even naar Nederland gaan?’ Natuurlijk!

Ondertussen hebben we hier niet stilgezeten. Hoewel ze allemaal even gaaf waren, zal ik jullie niet vermoeien met een eindeloze lijst aan presentaties, ontmoetingen en lessen in Grand Rapids. We logeerden daar bij het kunstenaarsechtpaar dat ook het doopvont en avondmaalsschaal voor Grace City Church hebben gemaakt. Ze zijn net verhuisd naar een groot huis waar ze vanaf volgende maand tussen de 3 en 7 pleegkinderen op gaan vangen. Ruimte genoeg dus. Bovendien heeft Rachael er haar atelier, dus hebben de kids met haar over hun ervaringen van de aardbeving schilderijen gemaakt. Het was bijzonder om Julie’s zwarte schilderij met een klein meisje onder de oranje tafel te zien. Berend schilderde zichzelf als een boot in zwaar weer en Thom maakte een realistisch tafereel over de situatie op het sportveld van school tijdens de tweede aardbeving. De gezichtsuitdrukkingen van de vriendjes spreken boekdelen. Dit echtpaar leeft in een soort jaren vijftig stijl: heel gezellig, maar geen TV of snacks (dat verklaart ook waarom we niet online konden zijn…). Wel havermout, maar dat mocht de pret niet drukken want onze vrienden grepen elke mogelijkheid aan om dingen samen te doen. Boeken voorlezen, spelletjes doen, etc. Cameron is een meubeldesigner en hij bouwde met Thom en Berend een vliegtuig en een wolkenkrabber.

Inmiddels zijn we gelukkig weer online en kunnen ook met onze collega’s in Japan communiceren. Iedereen is moe. Er verbetert weinig in Tokio, maar ze zetten het verlenen van noodhulp door. Van bevriende kerken in Hong Kong en Taiwan komt voedsel dat Grace met vrachtwagens naar Sendai brengt. Een transportbedrijf stelde een 4 ton vrachtwagen compleet met chauffeur beschikbaar om de goederen naar het rampgebied te brengen! Ondertussen blijven mensen eten naar het Grace City Church verzamelpunt brengen. Vrijwilligers helpen met inpakken terwijl de kinderen uit de buurt tekeningen maken en op de dozen plakken om de kinderen in het getroffen gebied een hart onder de riem te steken.Vanaf vandaag vervalt de mogelijkheid om deze ruimte te huren, maar na overleg met het bestuur van ons stadsdeel Chuo-ku heeft deze kosteloos een nieuw opslagplaats ter beschikking gesteld! Bovendien schonk ze 540 liter kerosine die Grace naar het getroffen gebied brengt om de kachels daar aan de gang te brengen. De teams die de goederen wegbrengen blijven een paar dagen en helpen puin ruimen, schoonmaken en repareren van huizen. Ze logeren dan in en werken samen met de locale kerken daar.

Onze rol blijft nu nog even die van fondsenwerven. Heel erg bedankt als u een gift naar het speciale noodfonds voor Japan van de GZB heeft overgemaakt. Misschien is het bedrag wel tot stand gekomen door een speciale actie. Of plannen jullie iets bijzonders om geld te verzamelen. We zouden het leuk vinden om te horen wat er allemaal georganiseerd wordt. Dat geven we dan door aan onze gemeente in Tokio. Zeker weten dat het voor hen een enorme bemoediging is om te horen dat Nederland helpt! Over Nederland Helpt gesproken, houdt ook dit programma van de EO in de gaten. Meer daarover later… Tot gauw!