hoe voelde je je?
Woensdag 16 maart. De zon is al op in Tokio, terwijl wij in New York de slaap niet kunnen vatten. Dominee Fukuda vertelde ons net dat hij zich klaar maakt om het Grace City Church kerkbusje vol water, dekens, brandstof, voedsel, schoenen, luiers, babymelk en medicijnen te kunnen brengen. Dit is het derde transport vanuit onze gemeente naar opvangcentra in de stadjes Iwaki and Aizuwakamatsu in het zwaargetroffen provincie Fukushima. Onze jonge kerkplant heeft nog geen grote diaconiepot en de bodem van ons schatkistje raakt in zicht. Afgelopen zondag heeft Geert als boekhouder van de gemeente zelf nog de collecte bestemd voor noodhulp geteld, maar het gaat hard. Die 55.000 yen zijn er allang doorheen. Hoe meer fondsen er binnenkomen, des te meer goederen kunnen er gebracht worden. Dat wil zeggen, zolang het radioactieve stralingsniveau dat toelaat… Dat is nu in Tokio ook al 22 keer meer dan normaal, maar nog steeds ‘acceptabel’ zeggen de autoriteiten. Dat klinkt begrijpelijk als je bedenkt dat het in Fukushima oploopt tot 400 keer meer dan normaal.
Geert en ik kunnen nog geen rust vinden. We zijn hongerig naar nieuws, vooral rechtstreeks uit Japan. De media in Amerika rapporteren vooral over hoe groot de kans is dat het henzelf met hun eigen kerncentrales treft of hoe zij Japan wel zouden kunnen helpen met hun superieure kennis. Ik vind het niet interessant wie de schuldigen of helden zijn. Ik geloof niet in verliezers of winnaars. Vandaag werd ik geïnterviewd over de vraag of deze ramp de eindtijd aankondigt. We hebben inderdaad een aantal mails met deze strekking ontvangen. Ik ken het plan van de Here God niet. Ik kan de tekenen niet lezen. Misschien komt het door mijn achtergrond als historica, maar ik denk dat rampen van alle tijden zijn. Misschien komt het door mijn aangeboren optimisme. Ik zie wel dat de schepping zucht en kreunt. Het kreunen blijft in mijn oren hameren. Ik zie dat mensen lijden. Dat de wereld om me heen letterlijk gebroken is. En dat er maar Eén is die heel kan maken. Op welke termijn? Ik weet het niet. Welke rol wij daarin kunnen spelen? Nu alleen door gebed en door onze Japanse broeders en zusters te bemoedigen. En door fondsen te werven voor noodhulp.
Hoe dankbaar we ook zijn dat we het naschokkende Tokio konden verlaten, het blijft moeilijk te verkroppen dat we nu niet letterlijk de handen uit de mouwen kunnen steken in Japan. Het stelt je voor diepe vragen. Hoe ver moeten de teams van Grace City Church gaan met het leveren van noodhulp als je bedenkt dat ze zich blootstellen aan radioactieve straling? Wat zijn alternatieven? We zijn niet vrij van een gevoel van zogenaamd ‘survivor’s guilt’. Dat is een schuldgevoel dat je over kunt houden nadat je overleeft terwijl het voor anderen in je omgeving minder goed afloopt of zou kunnen lopen. Mijn hoofd weet dat we het juiste gedaan hebben, zeker voor de kinderen, door uit Japan te vertrekken. De berichten van de ambassade, de GZB, familie, vrienden bevestigen ons in die keuze. Onze kinderen danken voor het slapen gaan dat we konden ‘ontsnappen’, zoals zij het noemen. Maar mijn hart voelt zich laf. Misschien hebben die Amerikanen toch gelijk met hun simplistsche redeneringen over ‘winners and losers’. Ik heb het idee dat ik in die laatste categorie val.
Ik heb een aantal heel praktische adviezen gekregen van mensen ervaren in het geven van counseling en het verlenen van psychische hulp na trauma’s. Vanochtend ben ik rustig met Thom en Berend gaan zitten en heb geprobeerd over de gebeurtenissen van de afgelopen dagen te praten. Maar ze zaten totaal op slot. Continue veranderden ze het onderwerp van gesprek of keken afwezig uit het raam. Ik heb niet aangedrongen, te meer omdat Julie als een kip zonder kop begon rond te rennen met haar handen op haar oren. Na een paar minuten klamt ze me aan en zei ‘mama, dit is geen aardbeving. Nee, het is er geen!!!’. We logeren in het apartement van vrienden op Manhattan. Boven ons wordt er blijkbaar verbouwd en soms klinken er boor-, timmer en zaaggeluiden. Ik grijp haar vast, pak haar handjes van haar oren en zeg terwijl ze in elkaar duikt dat ze niet bang hoeft te zijn. Hier zijn geen aardbevingen. ‘Nooit?’ vraagt ze angstig. ‘Hier niet’, antwoord ik zelfverzekerd. Als ze zich op mijn schoot nestelt voel ik hoe ze ontspant. Na een paar minuten voegt ze zich bij Thom, Berend, Fleur en Lucile die met wat duplo zitten te spelen. Voor het eerst sinds de aardbeving gaan ze allemaal spelen.
Toch maak ik me zorgen om de jongens. Wat denken ze, wat voelen ze? Terwijl ik op internet de kranten lees, hoor ik dat ze aan een nieuw spel begonnen zijn. Ik zie Thom een fictieve microfoon voor Berends mond houden. Als ik begrijp wat ze spelen, typ ik gauw mee:
Ze noemen het ‘De interview-show’ (Thom is de interviewer, Berend de geïnterviewde)
- Wat gebeurde er vrijdag in Japan en wat voelde je?
Ik was op school en we gingen net met rekenen beginnen. Opeens begon de TV die aan de muur hangt te bewegen en toen ging alles heel hard schudden. ‘Onder je tafel’, riep de juf. Het hele gebouw schudde, maar ik was eerst niet bang, maar het voelde wel vreemd. Toen klonk er door de luidspreker: ‘Evacuate the building’. Dus gingen we snel naar buiten. De meiden moesten huilen. Daar moesten we 2 uren in de kou staan op het sportveld. Daar kwam nog een grote aardbeving.
- Hoe voelde het dat je niet naar huis kon?
Na vier uren wachten in de auditorium, kwam het nieuws dat we niet naar huis konden. Ik was verdrietig, maar gelukkig kregen we toen pizza en chips. Eindelijk mochten we toen met iemand die op school werkt mee naar huis.
- Was het schudden heel erg heftig?
Ja!
- Hoe voelde je je toen je de volgende dag wel naar huis kon?
Ik was opgelucht om weer thuis te zijn, maar zag onderweg dat er geen eten meer te koop was. Daar maakte ik me zorgen over.
- Hoe gaat het nu met Japan?
De problemen met de kerncentrales gaan nog door. Dat is heel erg. Je moet binnen blijven. Eigenlijk zouden ze het hele het land moeten evacueren.
-Dank u voor uw verhaal. Tenslotte nog een luchtig grapje: waarom steekt een kip de weg over?
Om te ontsnappen van de aardbeving!
- Nee, om naar de overkant te komen
Oh, ha ha (zegt Berend met een zuur gezicht).
Wat een opluchting. Het komt eruit! Thom vraagt telkens naar hoe Berend zich voelt, maar dit acht-jarige jongetje begrijpt de diepte van de vragen nog niet helemaal. Thom sprak hem na het interview bestraffend toe dat een interview saai is als je alleen maar feiten te horen krijgt. Maar dat het interessant wordt als iemand zegt wat hij denkt of voelt. Wauw! We hebben een begin. Ik ben benieuwd naar de volgende aflevering van de show.
Beste Eline de Boo,
Ik lees met tranen in de ogen je verhaal. Wat een zware periode voor jullie als gezin. Ik woon zelf in Seoul met mijn gezin en we leven enorm mee met Japan. Enorm heftig. Wat een zegen dat jullie in New York kunnen zijn! Jullie, en jullie kinderen hebben enorm heftige dagen gehad en het is bijzonder te lezen hoe je jongens aan hun verwerken beginnen. We bidden voor jullie en al jullie kinderen dat God jullie zal beschermen en rust zal geven in jullie harten. Als ouders en kerkplanters ook enorm veel wijsheid toegewenst. Ik denk net als jij dat er geen winners/loosers zijn, maar weet dat je door God’s kracht jezelf overwinnaar mag noemen door Hem. Hij heeft een plan met jullie leven en met de gemeente in Japan…
Heel veel sterkte!
Lieve groeten vanuit Seoul,
Joanne Schipper
Lieve familie,
Vele gebeden zijn verhoord, nu we lezen dat jullie allen veilig in NY zijn. Wij zien jullie niet als losers en ervaren jullie ‘redding’ als besturing van God. We kunnen als mensen dan wel niet Zijn plannen doorgronden, maar het feit dat jullie allen (maar ook de gemeenteleden!) zijn gespaard zegt wellicht genoeg over het nut en de voortzetting van Zijn werk in Japan. We hopen dat jullie als de tijd er rijp voor is weer terug mogen keren en de Japanners de geestelijke steun kunnen bieden die ze nodig hebben.
In onze gedachten en gebeden zijn we bij jullie en het Japanse volk.
Veel liefs uit Leiderdorp van Sylvia van der Hoeven
Hoi Eline en Geert en kinderen,
Fijn om te horen dat jullie gezon en wel in NY zijn!
Ik neem aan dat jullie de directe TV streams via het internet weten te vinden. Voor de zekerheid kijk op http://www.alumnikai.nl daar link ik naar zowel TBS als NHK live streams.
Japanse media is toch wat genuanceerder allemaal dan de nederlandse en ik neem aan ook de amerikaanse.
Sterkte in NY en liefs voor het hele gezin!
Groet,
Ronald.
Wauw, wat een bijzonder verhaal zeg. Mooi dat de een de ander meeneemt in een stukje verwerking.
Jullie mogen weten dat er veel voor jullie gebeden wordt!
In Christus verbonden,
Jozianne de Wit (Oudewater)
Beste familie de Boo,
We willen jullie veel sterkte wensen bij het verwerken van alles wat jullie hebben meegemaakt en bij het maken van alle keuzes in de nabije toekomst. Wat is wijsheid? Toch leidt God ook in dit soort situaties en zal jullie cursus niet voor niets op dit tijdstip gepland zijn, maar ik kan me voorstellen dat het heel veel gemengde gevoelens oproept. Het is erg aangrijpend om jullie verslaglegging -mede van de kinderen- te lezen. We denken veel aan jullie, aan Japan en hoe het allemaal verder zal gaan. Thomas bidt op dit moment elke dag voor Julie en de babies. De foto’s in de krant liegen er niet om en op school hebben ze het er ook regelmatig over. Ga met God. Hij zal jullie uiteindelijk de rust weer geven. Hartelijke groet,
Ingrid van Dillen (moeder van Thomas Wesseling, groep 1, Dr. K. Schilderschool in Oegstgeest)
Lieve familie de Boo,
Een hartelijke groet van medeleven uit de gemeente Oudewater/Hekendorp. Heel fijn dat jullie ons zo goed op de hoogte houden en laten meekijken en -voelen met welke vragen, beslissingen en problemen jullie letterlijk te maken hebben! We bidden speciaal ook voor de kinderen dat deze periode in NY voor hen een goede tijd van tot rust komen en verwerking zal zijn om straks weer naar Tokio te kunnen gaan, en ook voor jullie natuurlijk.
Ik hoop dat jullie toch veel aan deze tijd in NY en alle ontmoetingen zullen hebben. Vanavond hebben we Zend Cie vergadering en zullen we zeker voor Japan en de situatie bidden en zien wat we kunnen doen. Weet dat er veel gebed is in de Gemeente.
De Here bevolen,
Annie Kramer
Pittige tijden voor jullie hoor! We leven en bidden nog steeds mee vanuit Leiden. Jan de Vries en Jojanneke Dekker (Marekerk)
Lieve Eline, Geert en de kinderen,
Jullie zijn doorlopend in onze gedachten en in onze gebeden.
We bidden ook voor het Japanse volk, voor de jonge gemeente in Tokio in het bijzonder.
Gelukkig zijn jullie veilig in NY! Dat zal ook een opluchting zijn voor jullie familie in Nederland.
Maar ik begrijp dat jullie een dubbel gevoel hebben over jullie vertrek uit Japan.
Laten we hopen en bidden dat er snel een verandering ten goede komt in de situatie, zodat jullie je werk in Japan kunnen hervatten.
De Here zegene jullie,
Geertje Robbe
Beste Eline,
Het emotioneert me heel erg om te lezen hoe de kinderen met alles om gaan. Onbeschrijflijk (al verwoord je het ontzettend goed!) wat er in die kinderhoofdjes omgaat. Voel je absoluut geen loser! Je mag er nu zijn voor je kinderen en ze hebbben je zo ontzettend hard nodig.Wat geweldig dat in hun spel al zoveel naar boven komt.We bidden voor jullie allemaal om een beetje weer tot rust te mogen komen, al is je hart in Japan. Lieve groeten, ook van Jaap, Coby van der Ham.
Dag allemaal,
Fijn dat jullie ons zo op de hoogte houden van hoe jullie je voelen en hoe jullie het maken. Ik kan niet vertellen hoe blij ik ben dat jullie in NY zijn hoewel ik me ook kan voorstellen hoe verscheurd jullie je voelen omdat je niet letterlijk met de handen uit de mouwen kunt. Maar denk dan aan je kinderen, voor hen is het toch goed dat jullie nu niet op de plek van het gebeurde zijn nu.
Japan is hier de hele dag in het nieuws. Met name de dreiging door de kerncentrales maar ook het vinden van slachtoffers en het slachtoffer aantal. Het blijft onthutsend.
Geert, Eline,
Sterkte met alles. Ken het “deserteur” gevoel, al waren onze omstandigheden lang niet zo dramatisch gelukkig. Het kostte me een paar dagen echt in te zien dat wij, toen tijdens overstromingen ons huis onder water kwam te staan, voor onze kinderen de juiste keuze hadden gemaakt. Als je alleen was geweest had je wellicht anders gedaan. Je moet gewoon prioriteiten stellen, wat meestal ten koste gaat van andere opportuniteiten. Voel je niet over-verplicht om je keuzes steeds te justificeren. Een goede tijd daar en voor later een veilige terugreis. In our prayers.
Beste Geert en Eline,
Ook ik lees met ontroering je verhaal. Begrijp jullie gevoelens van “weglopers”, heel moeilijk, want je wilt graag dichtbij de mensen zijn, waarvan je houd en waarbij je zo betrokken bent. Ben blij m et het intervieuwen van de kinderen van elkaar, omdat ze inderdaad op die wijze er “over praten”. Wijsheid in de begeleiding van hen. Ik hoop dat jullie het principe van benoemen van gevoelens (voor hen woorden geven, waaraan ze zelf geen woorden kunnen geven) kennen.
We bidden voor jullie, voor kracht in deze moeilijke tijd en wijsheid in beslissingen die genomen moeten worden.
Groeten uit Zoetermeer, Marike van Dalen