Geloven in Japan

Het leven is hier druk. Vandaag zo’n gemiddeld dagje. Als ik Julie naar school heb gebracht, help ik speelgoed maken van recycle materialen zoals kartonnen dozen, touw, etc. voor het buurtfestival. Julie’s kleuterschool heeft ook een stand en daar willen ze de zelfgemaakte spulletjes verkopen. Op z’n Japans met alle moeders op de rieten tatamimatten in de productielijn. Ik werkte aan de Chinese tollen tafel en had als dankbare taak de kartonnen rondjes met een vrolijk stuk tape aan elkaar te plakken. Daarna de twins naar bed en een uurtje aan de slag achter de computer; veel mail als follow up van de staf-vergadering van gisteren. Vervolgens nette kleren aan voor de maandelijkse lunch die ik voor de christenen organiseer die in de financiële sector in ons doelgebied werken. Ze worden aangemoedigd om ook hun niet-christelijke collega’s mee te nemen. Nadat we met z’n twaalven samen hebben gegeten, uit de bijbel hebben gelezen, gebeden, en gedeeld over hoe het is om christen op de werkplek te zijn, nodig ik hen uit voor verschillende activiteiten die we in de stad organiseren. Denk aan de Gospel-workshop, vrijwilligersprojecten voor de noodhulp in het rampgebied, een dessert party voor vrouwen, kringen, etc.

Na de lunch een kop thee met twee vriendinnen uit de kerk als alternatief voor hun kringbezoek deze week. Die bijeenkomst werd onderbroken door een paniekerig telefoontje een ander gemeentelid dat kampt met depressieve gevoelens na de geboorte van haar jongste kind. Ik haast me naar haar toe, ze duwt me haar pasgeboren baby in de armen en vlucht het huis uit. Daar bel ik Geert die redelijk gestresst aan het raken is omdat hij veel werk te doen heeft, maar met vijf kids thuis zijn lijst maar niet afgewerkt krijgt. Als ik thuiskom, kan hij zich terugtrekken en zijn werk afmaken terwijl ik met de meiden knuffel en speel. Spelletjes doen met de jongens en eten koken. Op z’n Koreaans vanavond: bulgogi rundvlees op rijst met salade.

Als alle meisjes op bed liggen en de jongens in pyjama op de bank hun boeken lezen, gaat Geert een beginnersbijbelstudie doen met een zoeker. Ik ga weer de stad in. Deze keer voor een kring waar vrouwen aansluitend aan hun werk naar toe gaan. Je weet nooit hoeveel er komen, ergens tussen twee en zes. Ik heb geen tijd gehad om de bijbelstudie voor te bereiden. Gelukkig maakt dominee Fukuda elke week een set vragen bij de tekst waarover hij preekte op zondag. Er is nog geen bekende in Starbucks, dus begin ik zelf de tekst en de vragen te bestuderen.

De bijbelstudie gaat over diaconaat, naar aanleiding van Mattheus 25:35-40 (‘alles wat jullie gedaan hebben voor een van meest onaanzienlijke van mijn broeders, dat hebben jullie voor mij gedaan’). Fukuda noemt ook Psalm 104:  ’1 Prijs de HEER, mijn ziel. HEER, mijn God, hoe groot bent u. Met glans en glorie bent u bekleed, 2 in een mantel van licht gehuld. U spant de hemel uit als een tentdoek 3 en bouwt op de wateren uw hoge zalen, u maakt van de wolken uw wagen en beweegt u op de vleugels van de wind, 4 u maakt van de winden uw boden, van vlammend vuur uw dienaren. 5 U hebt de aarde op pijlers vastgezet, tot in eeuwigheid wankelt zij niet. 6 De oerzee bedekte haar als een kleed, tot boven de bergen stonden de wateren.’ Tim Keller (dominee van onze partnerkerk Redeemer in New York) zegt in zijn boek Ruim baan voor Gerechtigheid dat ‘de bijbel het maken van de wereld niet alleen als het bouwen van een huis beschrijft, maar ook als het weven van een kledingstuk. God maakte van chaos kosmos en maakte van een kluwen een tapijt. Het weven van kledingstukken in de oudheid duurde lang en daarmee waren zulke kleren heel waardevol. Ze dienden als een toepasselijke metafoor voor de wonderlijke wereld. Geweefde stof bestaat uit onnoemelijk veel draden die aan elkaar verbonden zijn. Nog meer dan de metafoor die uit de wereld van architectuur komt, geeft de metafoor van de stof het belang van relaties aan. (vrij vertaald uit het Engels door ondergetekende…)

Mijn gedachten dwalen af naar het rampgebied, de noodhulp die de kerk daar in Jezus’ naam biedt en de contacten die daar gelegd worden. Ik blijf hangen bij vers 6 van psalm 104. Hoe de aarde bekleed is met wateren. De beelden van de tsunami komen op mijn netvlies aanrollen. Ik pak een pen en krabbel op mijn printje van de bijbelstudie. Opeens besef ik dat na meer dan half uur nog steeds niemand op is komen dagen. Ik check en vind berichtjes op mijn telefoon over ziekte en overwerk. Het is jammer dat we de bijbelstudie niet samen hebben kunnen doen, maar de tijd die ik, heel zeldzaam, zelf had om te focussen op dit onderwerp was zeker waardevol. Dit waren de krabbels op het printje die mijn gedachten samenvatten:

vloedgolf

het water beukt
tegen de Godverlaten vestingen
van trots en zelfgenoegzaamheid

de aarde schreeuwt
haar geweldenaars wakker
en verzwelgt de zwakken

het is niet eerlijk
roepen de getrouwen en
aanstichters in een monsterlijk koor

jullie hebben gelijk
fluistert hun Maker in de wind
maar Ik heb niets gebroken

wat kapot is
en aan verval onder hevig
verbruiken jullie zelf tot op de draad

ik weefde het kleed
en met glorieuze perfectie gaf
Ik het mijn eigen kroon

nu rafelt het
en barst het op de naden
de meeste steken zitten los

Ik zal mijzelf
opnieuw omkleden met stof
dat tot mij weerkeert

Ik was het schoon
en maak mijn gewaad weer heel
herstel het met de vloed van genade