Geloven in Japan

Woorden dansen altijd door mijn hoofd en volgens sommigen vinden vaak veel te veel van die woorden de uitgang via mijn mond. Waar of niet, op elk wakker moment vormen al die los fladderende woorden een verhaal, vraag, discussie of bijdrage voor deze blog. Niet deze keer. Het blijven massa’s rond krioelende vlinders. Sommige diepdonkere motten, alleen de nacht kan ze verdragen. Zoals maandagochtend toen ik Thom en Berend naar een verderop gelegen station probeerde te krijgen. De treinlijn die ze elke morgen vroeg nemen, was gestremd vanwege een zelfmoord. Een van de velen die het leven op maandagochtend niet ziet zitten had hun lijn gekozen voor zijn laatste noodkreet. Op weg naar een ander station was er weer die vraag: ‘waarom doen ze dat toch, mama?’ Ik had geen antwoord en de motten begonnen rond te vliegen. Bij de bushalte werden we als enige buitenlanders in een massa Japanners toegang tot de bus geweigerd. Waarom? Raad maar. Anders zijn in Japan heeft consequenties. Gelukkig had ik door het rennen geen adem om de mijn negatieve woorden te laten vliegen. Gelukkig zijn er allerlei manieren om de motten te verjagen.

Het mooiste antwoord hoe de motten door vlinders vervangen kunnen worden is natuurlijk dat de Here God dat zelf voor ons kan doen. Hij geeft kleur en hoop aan ons bestaan. Maar er zijn ook allerlei andere manieren. Zo probeer ik me sinds we terug zijn in Japan wat tijd te gunnen om tussen de bedrijven door wat te lezen. Sinds lange tijd weer eens wat aandacht voor poëzie. Bert liet als commentaar op de blog van 21 april een prachtig gedicht van Margreet Spoelstra achter en daardoor geïnspireerd kocht ik op de rommelmarkt van Christian Academy in Japan een bundel van Emily Dickinson. Verder net ‘Haar naam was Sarah’ van Tatiana de Rosnay uitgelezen. Het is goed de creativiteit van anderen te laten spreken als je zelf even weinig te bieden hebt. Een balletuitvoering van The Messiah door het Oostenrijks Ballet Gezelschap in Tokio en celloconcert van Thom vormden de hoogtepunten van de week. Als mooie vlinders die zomaar langsfladderen, je doen stoppen en omhoog kijken terwijl rest van het leven langs raast.

Over mooi vlindertjes gesproken, ons eigen roze fladderaartje Julie is vandaag 5 jaar geworden. Wat heeft ze uitgekeken naar deze dag! Samen een taart gebakken met een groot hart erop van roze suikerkristallen en vijf bloemenkaarsjes. We zijn dankbaar voor vrienden hier die begrijpen hoe belangrijk zo’n verjaardag voor ons is. Hoewel in Japan verjaardagen niet gevierd worden omdat ze te veel de aandacht op het individu zouden richten, kwamen ze vanmorgen met lieve meidencadeautjes en zelfs een mini-bosje bloemen voor Julie! Dat maakte het feest compleet. Een vlindertje op haar jurkje, vlindertjes op de feest-servetjes en op de ‘happy birthday’ slinger die ik voor haar in Amerika gevonden had. Een supervlinderdag waar de motten niets aan af kunnen doen…