verslaving
E-mail is een vluchtig communicatiemiddel, soms moet je tussen de staccato regels doorlezen wat er wordt bedoeld. Zo kregen we pas een kort mailtje vanaf de i-phone van een van de kringleiders die ons bedankte voor het sturen van het materiaal voor de kringen van deze week. “Bedankt. Ik hoop dat ik steeds meer van het leven leer genieten als een vrij man en niet als slaaf. Zie Galaten 4.” Hè? Dat is niet het thema van deze week. Wat bedoelt hij? Leggen we teveel druk op hem en vindt hij zichzelf een slaaf van de kerk? Nee, dat kan het niet zijn, want als assertieve advocaat heeft hij geen enkele moeite met nee zeggen. Heeft het met zijn goede voornemens voor 2011 te maken of heeft hij vanmorgen in zijn stille tijd net Galaten 4 gelezen en beseft hij dat hij zich minder moet laten regeren door zijn rigide Japanse werkschema en veeleisende cliënten?
Ik weet niet precies waarom deze man ons dit berichtje stuurde en gooi zijn mailtje in de virtuele prullenbak. Niet omdat het niet interessant of belangrijk is, maar niet alle mails vragen om een antwoord of uitgebreide correspondentie. Wel zet zijn opmerking me aan het denken. Ik wil ook geen slaaf zijn, van niemand of niets. Zogenaamde genotsmiddelen hebben geen aantrekkingskracht op mij, tenzij chocolade daar ook bij gerekend wordt. Aan de andere kant regeren ook de weegschaal of diëten mijn leven niet. Als ik geen slaaf van de koelkast ben, hoef ik ook het oordeel van de weegschaal niet te vrezen. Zeker niet als ik ook geen slaaf van de mening van de bladen of andere mensen ben.
Sommige mensen hebben een negatief beeld van het huwelijk en zien vooral de vrouw in de rol van slaaf van de man. Ik dien Geert van harte en daarin ga ik heel ver, maar gelukkig neemt hij de bijbelse opdracht om zijn vrouw lief te hebben zoals Christus de kerk liefheeft heel serieus. Misschien helpt het dat hij een kerkplanter is en daarmee veel passie voor de kerk heeft. Mijn kinderen brengen ijverig hun vieze sokken en onderbroeken naar de wasmand omdat ik ze er regelmatig aan herinner dat ik niet hun ‘ondergoedslaaf’ ben. Ben ik dan Jezus’ slaaf? Nee, ook niet, al ga ik voor hem nog veel verder. Tot naar Japan, ver bij alles en iedereen vandaan van wie ik best een beetje slaaf zou willen zijn. Maar Hij zegt zelf dat ik niet zijn slaaf hoef te zijn, maar zijn vriend (Joh. 15:15, Gal. 4:7).
Toch dicteren heel veel mensen en omstandigheden me wat ik moet doen. Dat klinkt heel zwaar, maar dat zit ook in simpele dingen. Zo heb ik me een paar jaar geleden over laten halen om actief te worden op Hyves. Je zou tegenwoordig niet meer zonder virtueel sociaal netwerk kunnen. Verder dan 20 vrienden ben ik niet gekomen. Niet omdat ik er niet meer bij elkaar zou kunnen sprokkelen, maar telkens als er zo’n ’vriendschapsverzoek’ kwam, vroeg ik me af of ik in de niet-viruele wereld ook 24-7 voor degene beschikbaar zou kunnen of willen zijn. Meestal was het antwoord nee. Dat zou ervoor kunnen pleiten om dan juist maar wel cybervrienden te worden, zodat kunnen zij een beroep op mijn vriendschap doen wanneer ze daar zelf maar behoefte aan hebben zonder dat ik meteen concreet in actie hoef te komen. Dat deed ik zelf tenslotte ook, want als ik een update van één van mijn vrienden wilde, hoefde ik alleen maar op hun profiel te klikken en hun wel en wee verschijnt op mijn scherm. Toegegeven, dat is fantastisch als ze zo nieuwsgierig bent als ik, maar -hier gaan we weer-, het heeft ook iets verslavends in zich. Daarom heb ik vorige week mijn bescheiden Hyves-account opgeheven. Dat viel overigens niet mee en het kostte veel moeite om je lidmaatschap op te zeggen. Maar ja, zo is het met veel dingen die op één of andere manier in hun macht hebben.
Ik denk dat ik best kan stellen dat ik me niet laat regeren door internet. Of door bijvoorbeeld uitzendinggemist.nl. Dat heeft weer met dat slaaf zijn te maken. Ik ben niet minder mens als ik bepaalde populaire programma’s gemist heb. Dat ligt voor mij iets moeilijker waar het gaat om nieuws of leesvoer. Misschien komt het door mijn tijd in de Tweede Kamer toen ik voor Verhagen elke morgen 14 ochtendbladen door moest ploegen op zoek naar relevant nieuws. Misschien is het mijn nieuwsgierige aard. Wat dat betreft is leven in twee werelden moeilijk. Voor mijn werk onder jonge professionals in het hartje van Tokio vind ik het belangrijk om te weten wat er hier vandaag aan de hand is, maar een gedeelte van mijn hart ligt in Nederland en ik wil ook op de hoogte blijven van wat daar speelt. Opnieuw is internet een uitkomst, al leg ik mezelf beperkingen op en mag ik mijn nieuwshonger alleen stillen door de site van het ND. Anders is het hek van de dam en hoor ik het troosteloze snikken van hongerige baby’s niet.
Lezen heeft sowieso dat effect op me. Het bloot staan aan letters doet verlangen naar meer. Het verhaal leeft in je hoofd en je moet weten hoe het verder gaat. Toch een verslaving? Zo erg is het nog niet, maar boeken die ik recent las, zoals ‘The iman’s daughter’ van Hanna Shaw of ‘Dorsvloer vol confetti’ van Franka Treur of ‘Boven is het stil’ van Gerbrand Bakker doen me lezen terwijl ik het gehakt rul of met één hand de rijst was. Amazon bezorgde het nieuwste boek van Tim Keller ‘Generous Justice’. Ik heb een drukke werkweek, dus probeer ik een gezond portie zelfdiscipline uit te oefenen en het boek nog even dicht te laten. Over de boeken van Keller, onze kerkplantingspartner van Redeemer Presbyterian Church in New York, gesproken, na het boeiende boek ‘de vrijgevige God’, is ook ‘Namaakgoden’ raak. Het gaat over de idolen van ons hart. Eigenlijk hetzelfde thema als deze blog. Van wat of wie ben jij slaaf? Zoals je leest, vind ik het niet zo moeilijk om te vertellen waar ik geen slaaf van ben of wil zijn. Nu nog onder ogen zien wat mijn idolen wel zijn.