Geloven in Japan

Blijkt het deze week de internationale week van het huwelijk te zijn. In een Nederlands christelijk dagblad lees ik dat kerken gestimuleerd worden om het thema huwelijk (en daarmee ook niet -meer- getrouwd zijn) centraal te stellen om zo singles moed en de relatie van getrouwde stellen een oppepper te geven. Laat dat nu net zijn waar we in Grace City Church al twee weken mee bezig zijn! Via preken, bijbelstudies, Q&A sessies met getrouwde stellen na de dienst en een groots Valentijnsfeest! Ook op de website van de kerk is dit het thema.

Aanleiding is het dagelijks terugkerende thema huwelijk in de pastorale praktijk. Onze kerk kent een grote hoeveelheid alleenstaanden in de twintig en dertig die wanhopig op zoek zijn naar een huwelijkskandidaat. Daarvoor kijken ze niet rond in de kerk, maar buiten. Het gras bij de buren is natuurlijk veel groener. Maar laten de buren in ons geval nu nachtclubs, schoonheidssalons, designers kledingwinkels zoals Dior en Chanel en de juwelier Cartier zijn… Dat draagt niet bij aan een realistisch beeld van een huwelijkspartner. Dat doen een aantal stellen in de gemeente trouwens ook niet. Ze klagen steen en been over hun relatieproblemen of we zien hun partner nooit omdat die niets met de kerk te maken wil hebben.

Soms weet ik niet wat ik ermee aan moet. Je wilt helpen, maar de praktijk is zo weerbarstig. Zo ontmoet ik vaak een vrouw in de dertig, laten we haar Dawa noemen. Ze is geen christen, maar eerst diepe vriendschappen met christenen en later bijbelstudies hebben haar dichtbij het punt van geloven gebracht. Ik wacht tot de Heilige Geest haar geloof geeft en ga ondertussen geduldig door met ‘counselen’. Dawa wacht ook op de Heilige Geest, maar dan om haar zwanger te maken. Nee, ze wacht niet naïef op een onbevlekte ontvangenis, maar probeert actief haar man te verleiden om mee te werken. Het probleem is dat, ook al zijn ze al tien jaar getrouwd, hij absoluut geen kinderen wil. Dat zorgt voor grote spanningen in het huwelijk. En dat helpt niet bij het zwanger worden, dat biologisch gezien sowieso al moeizaam lijkt te verlopen. Dawa weet dat er een wonder nodig is en gelooft dat God haar kan helpen. Toch? vraagt ze en kijkt me verwachtingsvol aan.

Ik geloof ook dat God wonderen kan doen. Hij zou Dawa het kindje kunnen geven waar ze zo naar verlangt. Maar ik heb ook gezond verstand dat zegt dat de basis van het huwelijk zo wankel is (geworden) dat het opvoeden van een kind in zo’n situatie heel ingewikkeld zou zijn. Zeker als Dawa chisten wordt, want dat zou de vervreemding van haar man compleet kunnen maken. Daarom praat ik vooral over het huwelijk in plaats van over haar kinderwens en moedig haar aan om eerst aan de relatie met haar man te werken. Na een lang en intens gesprek kijk ik op mijn mobiele telefoon hoe laat het is. Op het beginscherm met de klok verschijnt een foto van onze happy family. Met z’n zevenen. Dawa ziet het plaatje en zucht. Ik kijk naar mijn schoenen en moffel de telefoon gauw in mijn zak.

Sinds kort is het huwelijk nu dus ook officieel het onderwerp van gesprek in Grace City Church. In de dienst, onder de koffie na de dienst, tijdens de kringen bij Starbucks en bij het praatje van ds. Fukuda na het jazz-concert tijdens de Valentine Party. Er vloeien tranen. Van het lachen en van pijn door eenzaamheid. De taboe lijkt in ieder geval voor nu doorbroken. Wat er van komt weten we nog niet. En of er gisteren tijdens het feest tussen enkelen van de 70 à 80 bezoekers vlammetjes zijn overgeslagen? Hetzij van Cupido hetzij van de Heilige Geest. De tijd zal het leren.

Nu ga ik gauw verder met het helpen van Thom en Berend bij het maken van hun Valentijnskaarten voor hun klasgenootjes. Op een Amerikaanse school kom je er niet onderuit: maandag staat hen veel zoete woorden en zoete snacks te wachten bij hun Valentine’s Party… Gelukkig zijn ze nog op een leeftijd dat ze me betrekken bij hun Valentijnsplannen. Als ontwerp voor hun kaartjes die ze met plakband aan het snoepgoed plakken, hebben ze de voorkant van één van hun favoriete boeken gekozen. Ze raden het boek als Valentijn’s leestip aan. Ik denk dat niet zo heel veel meisjesharten daar sneller van gaan kloppen. Dat lijkt me prima op deze leeftijd.