Geloven in Japan

Twee keer twee is deze week bij ons in huis geen vier, maar twee. Geen hogere vorm van wiskunde, geen Japanse logica, maar gewoon Fleur en Lucile die twee jaar oud werden! Nou ja, gewoon… Bijzonder zijn deze dreumessen zeker. Ik geef toe dat ik niet erg objectief ben, maar heel veel mensen zijn het met me eens dat deze twee meisjes wel heel erg ‘cute’ zijn. Zo gauw ze zich buiten vertonen, roept heel Tokio in koor ‘kawai’. Dat betekent schattig. Als ware divas laten ze zich rondrijden in hun knalroze wagen en reageren ze op hun fans door hun kinnetje een beetje omlaag te duwen en met hun grote blauwe ogen wat omhoog te kijken. Als toegift een ‘gatou’ (hun versie van ‘arigatou’ wat bedankt betekent) met eventueel een kleine buiging. Op dat moment smelt iedereen en maak ik me vooral zorgen om de verkeersveiligheid omdat niemand meer op iets anders let. Het is altijd ons gebed geweest dat onze kinderen niet alleen zelf gezegend zullen worden, maar ook voor heel veel mensen tot zegen mogen zijn. Dat zijn ze zeker! Elke donkere blik of vertrokken gezicht verandert in een glimlach en de gesprekken die door de aandacht die Fleur en Lucile trekken al aangeknoopt werden, zijn niet meer te tellen.

Hoewel ik het gevoel heb deze mensjes nog maar net gebaard te hebben, zijn de afgelopen twee jaar toch niet zomaar voorbij gegleden. Hoogtepunten zoals de officiële start van Grace City Church, maar ook dieptepunten zoals de eindeloze behandeling van Fleur en vooral Lucile’s heupdysplasie en natuurlijk de aardbeving, tsunami en kernramp. Grace City Church bloeit, Japan krabbelt weer op na de drievoudige ramp en Fleur en Lucile lopen: reden genoeg om feest te vieren en de Here God te danken voor het leven dat Hij geeft. Daarom vierden we met vriendjes en vrienden uit de kerk en uit de buurt een groot feest. Gesymboliseerd door een grote taart! In dit geval was twee keer twee wel even vier met 2×2 kaarsjes en 2×2 hieperdepiep hoera’s…