twee… nee helaas toch één
Ik word een oudje, merk ik. Niet alleen de toenemende glinstering van mijn zilveren haren, maar ook mijn conditie verraadt dat ik geen 18 meer ben… Zo zak ik uitgeput neer naast een moeder mijn leeftijd terwijl we in de brandende zon talloze spelletjes met kinderen in Ishinomaki doen. Wat genieten de kids van de aandacht, de watermeloen en de cadeautjes die we meebrachten om iets van hun weggespoelde speelgoed te vervangen. De kinderen zijn zelf ook moe, want ze hebben ook vandaag, op zaterdag school gehad in noodlokalen een uurtje rijden van hun eigen zwaarbeschadigde school.
Mijn eigen vermoeidheid heeft vast ook te maken met een slapeloze nacht van zeven uren rijden naar het rampgebied, opzetten van tenten om schaduw te bieden aan de buurtbewoners, hotdogs bakken, groente, fruit, kleding, schoenen en kleine huishoudelijke apparaten uitdelen, iets lekkers serveren tijdens een concert, folders uitdelen in de wijk om kinderen uit te nodigen voor het kinderprogramma, etc. Er was genoeg te doen!
Als we ‘s morgens om 6 uur aankomen, grijpt de omvang van de verwoesting me aan. Misschien kan ik een paar indrukken beter via foto’s delen:
de tsunami eiste 3.000 slachtoffers hier in Ishinomaki
totale verwoesting aan de kust
Tussen het puin vind ik een mandje met familiefoto's die niemand claimt. Dat betekent dat de eigenaars dood of vermist zijn. Het meisje in de prinsessenkleren is ongeveer Julie's leeftijd - mijn hart breekt. Ik wil naar huis om mijn kleine mensjes vast te houden.
Het werk moet nog beginnen, maar ik kom op in het open veld aan als een gebroken mens. Het is nog maar half acht, maar ondanks de hitte zitten er al een aantal bejaarden op ons te wachten. Oma Miyako (84) roept me en vraagt of het wel goed met me gaat. Ik hakkel dat ik okay ben en gekomen ben om haar te dienen. 'Eerst zelf op krachten komen, meisje', zegt ze en duwt me een yoghurtdrankje in de hand. Dat is pas delen als je bedenkt dat alles wat ze ooit bezat is weggeslagen door de tsunami.
We delen 400 maaltijden uit. Sommige ontvangers vertellen iets over hun nood, anderen zijn te beschaamd om hun hand op te moeten houden en kijken ons niet aan. Iedereen heeft familie verloren en hun huizen zijn geheel of gedeeltelijk verwoest. Werk is er niet en daarmee geen inkomsten. Families die nog spaargeld achter de hand hebben, komen ook niet verder want er zijn geen timmerlui beschikbaar om de huizen op te knappen.
We maken pakketjes met groente en fruit en delen andere goederen uit. Het valt niet mee om alles eerlijk te verdelen en we zien ruzietjes ontstaan onder de bewoners.
Een aantal professionele muzikanten is gekomen om een gratis concert te verzorgen. We verwennen de bewoners met een stukje taart en meloen. Dat hebben ze sinds de aardbeving niet op! Dit buurthuis is pas schoongemaakt. Binnen werden 6 slachtoffers in de modder aangetroffen die daar hun toevlucht hadden gezocht toen de tsunami aan kwam razen... De opgewekte muziek op deze trieste plek brengt hoop voor de buurtbewoners.
Met tieners uit onze jeugdgroep maak ik speelgoedpakketjes voor de kinderen klaar. Gesponsord door Disney kunnen we hen wat spulletjes geven. Hun glimlach aan het einde van de dag is onvergetelijk.
Met de de Japanse helpers doet mijn jeugdgroep spelletjes met de kinderen in Ishinomaki. Toen ze per bus terugkwamen van hun tijdelijke school, hebben we ze uitgenodigd. 35 kinderen komen en spelen naar hartelust alle spellen die we hebben voorbereid. Hun moeders kijken toe en verliezen hen geen seconde uit het oog.
Op de foto met moeder Kamata. Ze klamt zich aan me vast omdat ze zo dankbaar is dat ze haar zoontje Tsubasa voor het eerst in lange tijd weer eens ziet lachen en genieten. Na elk spel rent hij naar zijn moeder toe en vraagt of ze nog lang niet naar oma's huis terug hoeven te gaan.
Met de foto van Kamata ben ik terug bij het begin van mijn verhaal. Naast haar zakte ik neer na een ronde tikkertje. Ik had gezien hoe de zesjarige Tsubasa telkens naar haar toekwam en hoe ze met haar opgepropte tissue haar tranen droogde. Ik geef haar een compliment dat Tsubasa zo’n heerlijk ‘genki’ (typisch Japans woord dat gezond en levendig betekent) jongetje is. ‘Nu wel’, zegt ze met een doffe blik in haar ogen. Ik vraag haar hoewel kinderen ze heeft. ‘Twee, één, twee, nee helaas toch één…’ Haar drie jaar oude dochtertje werd voor haar ogen door het kolkende water van de tsunami weggevoerd. Kamata weet niet hoe ze verder moet. Haar huis is weg en ze is tijdelijk bij haar ouders ingetrokken. Ze klamt zich vast aan Tsubasa. Hij is alles wat ze nog heeft en wat de toekomst zin geeft.
Wat mooi om te lezen zeg, wat een mooi werk mogen jullie doen! Lijkt me geweldig om daar ooggetuige van te mogen zijn.
Veel zegen!
Groet,
Lisanne van Dijk
Beste Eline,
Dank voor je verslag van het bezoek aan het rampgebied. Hartverscheurend om te horen wat je daar zoal aantreft.
Heel veel zegen toegewenst bij jullie werk
Met vr groet
Lucia Merema
(ik kwam jullie blog tegen door artikel in het ND en realiseerde me toen dat ik ook studiegenoot ben van je man – bk delft)
Geweldig dat jullie steeds weer naar het noodgebied gaan en daar een blij gezicht kunnen geven na heel veel ellende.
In alles Gods zegen toegebeden, het is zwaar ook voor jullie!
Liefs en warme groet, Tineke