Geloven in Japan

Het is één en al kalkoen wat de klok slaat hier in huis deze dagen. Niet omdat we een nieuw huisdier hebben of vanwege het geluid dat we produceren (wel eens een kalkoen horen gillen?), maar omdat Thanksgiving (24 november) eraan komt. De kinderen krijgen er van hun Amerikaanse school twee dagen vrij voor, knutselen kalkoenen en genieten van een traditionele Thanksgiving maaltijd in de klas. Nu hebben we wel in Amerika gewoond en zijn daar van harte aangeschoven aan de overvloedige tafels met gigantische gebraden gevulde kalkoenen, bergen aardappelpurree, cranberrysaus en mais-nog-aan-de-kolf. Dankbaar waren we toen zeker, want in het gewone dagelijks leven hadden we geen cent te makken. Toch zijn we te gereformeerd om die traditie over te nemen en dankbaarheid in culinaire zin uitbundig te vieren.  Een houdig van soberheid past ons op Dankdag beter, denk ik.

Aan de Japanners gaat Thanksgiving volledig voorbij, die vinden het op dit moment sowieso moeilijk om te bedenken waar ze dankbaar voor zijn. Zorgen over radioactieve straling en de moeizame economie houden hier iedereen bezig. En ach, weet je, die momenten hebben we allemaal wel eens. Dankdag, oudejaarsdag, de avond voor je verjaardag, je kent ze wel, van die momenten dat je terugkijkt en je zegeningen probeert te tellen. Soms zie je ze even niet. Andere momenten, vaak minder beladen, lachen ze je recht in je gezicht toe. De titel van deze blog is niet zozeer gekozen vanwege Thanksgiving deze week, maar om een les die ik opnieuw leerde. Dankbaarheid onder alle omstandigheden. Het gaat om één van die dingen die je met je mond belijdt, maar als het echt aan de orde is…

Iets waar ik heel erg op gehoopt had, ging niet door. Het voert te ver om uit te leggen waar het om gaat, maar het zou een ‘krentje in de pap’ geweest zijn in deze heftige tijden. Een moment van ontspanning, een uitje. Al met al niets belangrijks, maar toch. Ik was, hoe kinderachtig ook, van binnen ronduit verdrietig toen ik van degene die het aangeboden had, hoorde dat het niet doorging. Toen ik de kinderen naar school had gebracht, deed ik op de terugweg -en dat is niet mijn stijl omdat ik altijd open wil staan voor contact met de mensen om me heen, daarvan ben ik hier immers-  mijn koptelefoon in mijn oren. Ik wilde in mijn ei, maar dat is niet zo gemakkelijk in een stampvolle trein in een stad met 35 miljoen mensen om je heen. In mijn oren klonk muziek die me onbekend voorkwam. Het bleek een nummer van Nicole Nordeman te zijn.

De tekst maakte me beschaamd. Hier zat ik te mokken omdat ik mijn zin niet kreeg, terwijl ik het grotere plaatje uit het oog dreigde te verliezen. Eén ding werd me wel duidelijk, dit lied ‘graditude’ (dankbaarheid) kon ik zeker interpreteren als een berichtje uit de hemel en hoe confronterend ook, het klonk  me als muziek in de oren. Hier de vertaalde tekst:

Zend ons regen, zou u ons regen willen sturen?
Want de aarde is droog en moet nodig weer drinken
en de zon staat zo hoog dat we zinken in de schaduw.
Zou u ons een wolk willen sturen, een harde en lange donder?
Laat de hemel zwart worden en stuur wat genade naar omlaag.
U kunt toch zeker wel zien dat we zo’n dorst hebben en bang zijn.
Maar misschien niet, niet vandaag.
Misschien voorziet U op andere manieren
en als dat het geval is…

prijzen we U met dankbaarheid
voor de lessen die we leerden over hoe we naar U moeten dorsten,
hoe we die zon die ons gezicht opwarmt moeten zegenen,
ook als U ons nooit regen zou sturen.

Dagelijks brood, geef ons dagelijks brood.
Zegen onze lichamen, houd onze kinderen wel doorvoed.
Vul onze bekers, en vul ze vanavond nog een keer.
Wikkel ons in en verwarm ons door en door
weggestopt onder onze stevige daken.
Laat ons veilig sluimeren uit het zicht van gevaar deze keer.
Maar misschien niet, niet vandaag.
Misschien voorziet U op andere manieren
en als dat het geval is…

prijzen we U met dankbaarheid
voor de lessen die we leerden over hoe we honger naar U moeten hebben
en hoe we de sterren aan de hemel beter kunnen zien als we geen dak boven ons hoofd hebben.

Oh, wat een verschil zit er vaak tussen
wat we willen en wat we echt nodig hebben…

We prijzen U met dankbaarheid
voor de lessen die we leerden over hoe we op U moeten vertrouwen,
dat we meer gezegend zijn dan we ooit hadden kunnen dromen
in overvloed of in nood.

Zondagmiddag heb ik een Thanksgivinglunch voor de vrouwen van Grace City Church en hun (nog niet-christelijke) vriendinnen georganiseerd. De uitnodigingen zijn uit, het eten is geregeld (geen kalkoen maar lichtverteerbare pasta – hé, ik moet aan de context van slanke zakenvrouwen denken), nu alleen de inhoud nog. Ik heb nog een paar dagen de tijd om te bedenken hoe ik vorm ga geven aan de boodschap van 1 Thessalonicenzen 5 vers 16 tot 18: ‘Wees altijd verheugd,  bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt.’ Maar weet je, ik ga me er niet teveel zorgen overmaken. Ik ga Hem eerst maar eens danken.