Geloven in Japan

In de afgelopen week had ik veel mogelijkheden om de banden met een aantal vrouwen weer aan te halen, contacten die sinds de aardbeving wat verwaterd waren. Ook ging ik in gesprek met Julie’s juf die probeerde voorbeden aan Japanse goden af te dwingen. Een spel, een culturele traditie noemde ze het, maar het ging ons te ver. Deze week vierden ze op school het zogenaamde tanabata feest. De legende is dat de goden Orihime and Hikoboshi (gerepresenteerd door twee sterren) verliefd werden, trouwden, maar door het lot gescheiden werden door de melkweg. Alleen op de zevende dag van de zevende maand kunnen ze elkaar ontmoeten. Dat wordt gevierd door bamboetakken te versieren en gebeden op vrolijk gekleurde papiertjes in de boom te hangen. De wind neemt ze dan mee naar de goden die dolgelukkig weer even bij elkaar zijn. Over reconnecting gesproken!

Het was voor ons ook een reden om even met de juf te reconnecten en haar onze bezwaren uit te leggen over het opschrijven van de voorbeden. Ze kon zich er niets bij voorstellen dat onze God geen speciale datum, papiertjes of wind nodig heeft om onze gebeden te horen. Maar dat Hij de melkweg, tijd, papier en wind zelf gemaakt heeft! Gaaf was het ook om Miga, een Japans meisje dat zojuist een jaar lang in Nederland bij een christelijk gastgezin gewoond heeft weer te zien nadat we haar vorig jaar september op de Veluwe ontmoetten. We namen haar voor het eerst naar onze (Japanse!) kerk.. Haar eerste ervaring met het Evangelie in Japan.

Het aanhalen van de banden met onze buren leverde minder rooskleurige beelden op. Zo aten we bij de buren waar de echtgenoot een affaire heeft. De 25 jaar jongere maîtresse is inmiddels zwanger en geaccepteerd door zijn ouders. De buurvrouw zit volledig klem: als ze erover wil praten, vernedert hij haar met een batterij verbaal geweld; als ze weg zou willen, is niet alleen schaamte maar ook armoede haar lot. Ik kan behalve luisteren niets voor de buurvrouw doen. We zouden samen de stad in gaan om rustig te praten, maar hij vertrouwde het niet en eiste dat we bij hen thuis kwamen. Ik kon weinig proeven door de spanning die in de lucht hing. Andere buren hebben sinds de aardbeving hun toevlucht gezocht tot hun oude, vertrouwde goden. Vanaf de voordeur volgde ik het spoor van afgodenbeeldjes naar de woonkamer, waar een hele godenplank ingericht was om bescherming te bewerkstelligen. Jammer, ze leken zo open te staan voor het Evangelie. Maar we geven niet op en zijn blij dat onze vriendschap weer bevestigd is.

Herinner je je Wang nog? Mij tandarts-vriendin. Ze twijfelt of ze niet terug moet naar haar geboorteplaats omdat het drukke leven in Tokio niet brengt wat ze hoopt. De veertig monden die ze elke dag inspecteert en repareert bieden geen vriendelijk woord en zeker niet de echtgenoot waar ze naar verlangt. Daarom wil ze terug naar haar ouders. Haar huwelijskkansen op het platteland liggen heel laag, maar daar heeft ze in ieder geval nog de gezelligheid van thuis. Dit wanhopige idee komt voort uit intense eenzaamheid. Maandag lag in bij haar in de stoel en zag haar lege, droevige blik boven haar mondkapje. Ik vroeg Wang om na haar dienst gezellig te komen eten. Dat hoefde ik geen twee keer te zeggen… Ze speelde spelletjes met de kids en bloeide helemaal op. Thuis leeft ze met haar bulldog op gekookte eieren, omdat ze het niet op kan brengen om wanneer ze ‘s avonds laat thuiskomt te koken. Vergeleken daarmee is zelfs mijn eten een feestmaal !

Ik kan de lijst met reconnections nog eindeloos aanvullen. In de afgelopen vier dagen hadden we elke dag voor de lunch en het avondeten gasten aan tafel. Als je in Japan gasten krijgt, verwachten ze een gekookte lunch, dus je begrijpt dat ik inmiddels ook toe ben aan een keertje niet koken – dat wordt een gekookt eitje voor ons! Ik heb het idee dat we eigenlijk even pas op de plaats moeten maken, want het is echt te druk. Het intensieve werk in de gemeente in combinatie met het homeschoolen en de normale zorg voor de kids levert een chronisch slaaptekort op. Dan de extreem vochtige hitte erbij… Laat ik vanavond niet mopperen, want aanstaande nacht kan ik tenminste slapen. Morgenavond rond middernacht vertrek ik met de jeugdgroep naar Ishinomaki in het rampgebied om daar maaltijden te maken en met een kinderprogramma te helpen. Vandaag heb ik tassen vol speelgoed en snoepjes voor hen gekocht, om ook de kinderen een keer te verwennen en een heel klein beetje van hun door de tsunami weggespoelde speelgoed te vervangen. Nu dus gauw wat uurtjes slaap pakken: oyasuminasai (welterusten)!