radioactieve souvenir
Als je in Japan bij iemand op bezoek gaat, dan behoor je een zogenaamde ‘omiyage’ of souvenir mee te nemen. Zeker als je net op een bijzondere plek bent geweest. Zo slepen alle Japanners grote tassen vol koek en chocola bij Tokyo Disneyland vandaan en kan je in elk hutje bovenop een berg prachtig verpakt lekkers uit die regio kopen. Met lege handen thuiskomen kan niet. Familieleden, buren, collega’s of gemeenteleden worden getrakteerd op exotische delicatessen. Ga je bij iemand op bezoek, dan neem je zeker iets mee, iets dat je recent op een mooi plekje (bijvoorbeeld je geboorteplaats) gekocht hebt of een specialiteit van waar je nu woont.
Gisteren kregen we bezoek. Onze gasten overhandigden twee prachtige pakjes. Eén verpakt in mooie tekeningen van wilde bloemen van het noordelijk eiland Hokkaido. Volgens de etiquette met twee handen aangenomen, diep gebogen, bedankt en goed zichtbaar op een ereplaats in de woonkamer gezet. De gasten drongen erop aan om samen van de lekkernijen te genieten. Daarom het eerste pakje voorzichtig opengemaakt en de bloemvormige witte en roze chocolaatjes bewonderd. Was het mijn verbeelding of smaakten ze ook naar bloemen? Het zou niet verbazingwekkend zijn want crysanten worden als groente gegeten en blaadjes van kersenbomen gevuld met rijstcake worden in de lente gretig verorberd.
Maar er was nog een tweede pakje. Met sierlijke Japanse letters erop. Een typische omiyage. Er zat een verhaal aan. Het was een traktatie die was meegenomen vanaf de locatie waar de huwelijksreis van vrienden vorige week doorgebracht werd. Ik hoopte op heerlijk Hawaiiaanse macademianoten in chocolade of gedroogde mango uit een ander Aziatische land. Maar de karakters op de verpakking duidden op een plek in Japan. Een bijzondere plek, dat zeker. Dit kersverse bruidspaar was op huwelijksreis naar Fukushima geweest. Fukushima! Doet dat een belletje rinkelen? Daar is de kernramp gebeurd. Ze vertelden dat ze mee wilden helpen om het toerisme daar te stimuleren. Bovendien was het verblijf spotgoedkoop.
Aarzelend maak ik het pakje open. Ik hoop dat het zal oplichten in het donker. Was het maar zo gemakkelijk, dat alles wat radioactief besmet is glow-in-the-dark is. Wat een dilemma. Ik wil niet ondankbaar zijn, maar ook niets eten dat vlakbij de ontplofte kerncentrale geproduceerd is. In de winkel check ik alle producten of ze niet uit die regio komen. Nog giechelend over het verhaal van de huwelijksreis met de bizarre bestemming, nemen we kleine, beleefde hapjes van het onbestemde goedje. Een vormeloze, transparante rijstcake met daarin bonenprut. Ook in het doosje is sprake geweest van een meltdown, mompelt Geert. Ik glimlach zuur. Gauw doorslikken en hopen dat het snel de uitgang weet te vinden.