peuterpubertjes
Ik heb natuurlijk elke dag mijn handen vol aan letterlijk onze handvol kinderen en dat in combi met al mijn verantwoordelijkheden in Grace City Church doet me soms duizelen. Zeker nu Lucile’s grote heupoperatie (woensdag 7 september) eraan komt. Hoe krijg ik alles georganiseerd? Een moment-opname op deze vrijdagmiddag 12.45 uur: Thom, Berend en Julie zitten op school, Fleur en Lucile slapen, Geert heeft een vergadering in de stad. Wat een rust hier, daar maak ik gretig gebruik van en mijn adrenaline-peil stijgt (al zou dalen en een dutje misschien een beter idee geweest zijn)!
Ik maak het crèche-schema voor dit jaar af, mail de oppas in de kerk van zondag, roep de jeugdgroep bij elkaar voor een bijeenkomst zondagmiddag, maak een boodschappenlijst voor de pizzaparty van Grace Kids, neem contact op met de bewegen-op-muziek-juf -ballerina van deze outreach, regel lunchpakketten en tandenborstels voor het daklozenproject voor morgen (nu nog een chauffeur vinden om alles te vervoeren), bereid de kindernevendienst voor, maak afspraken voor maandag met twee dames voor gesprekken, boek een zaal voor een lunch van christen-zakenmensen in ons doelgebied en… de twins worden wakker. Mama was vanmorgen de oudere kids naar school brengen (2 en een half uur heen-en-weer, heel veel leestijd!) en daarom eisen de dames nu mijn aandacht. En terecht.
Ze hebben de verkleedmand gevonden en hebben veel lol met prinsessenjurken en rare hoedjes. Al snel krijgen ze het te heet (-het is hier heel benauwd vanwegen een tyfoon die onze kant op komt), trekken alles uit tot op hun rompers en besluiten blijkbaar na wat geduw, getrek en gesmoes dat ze met mama gaan ballen. Je raadt het al: één bal, twee peuters, daarvoor zijn oordoppen, geduld en wijsheid nodig. In het Engels noemen ze de fase van peuterpuberteit die aanbreekt ‘terrible two’ (verschrikkelijke twee), maar ze zijn niet terrible, ze zijn terrific (geweldig) ! Bovendien gaat het bij ons dan in het kwadraat (2×2), dus zou dat iets van de ‘ferocious four’ (woeste vier) worden ofzo. Ik zie de peuterpuberteit als een bewijs dat deze dribbeltjes kindjes zijn die zich normaal ontwikkelen en daarom hun grenzen opzoeken. Bovendien is het een mooie uitdaging om me te oefenen in de vruchten van de Geest (Gal. 5:22) – in het kwadraat!
Kijk maar eens naar onze lieve mensjes; ik zei al dat het me soms duizelt, maar op een gegeven moment heb ik het idee dat ik in de video een vierling zie (aaaaaaaaaaaaaaaaaahhhhhhhhhgg!)