Geloven in Japan

Drievoudige puberteit ligt in huize de Boo op de loer. Twee peuterpubers in de dop en een bijna twaalfjarige die deze maand op de middelbare school begonnen is. Genoeg potentie voor gedoe in huis. Overslaande stemmetjes of gestamp van een paar kleine voetjes, twee harde gipspootjes en twee grote voeten zouden zomaar de relatieve rust en vrede kunnen verstoren. Moeder is graag voorbereid en leest daarom een stapeltje boeken over dit onderwerp. Zo kunnen puberbrandjes hopelijk snel ontdekt en geblusd worden en –dat zou nog mooier zijn- misschien zelfs voorkomen worden. Ik zie de doorgewinterde puberouders al glimlachen en ‘had je gedroomd’ denken. Maar ik blijf optimistisch: moed verloren al verloren. Dat heb ik wel geleerd als zendeling in Japan…

Als eerste twee boeken van de Amerikaanse tweelingbroers Aex en Brett Harris gelezen. Het eerste boek dat in het Nederlands vertaald en door het Boekencentrum en de HGJB uitgegeven is, heet ‘denk groot, doe sterk’. Ze schreven het boek toen ze zeventien waren en ageren tegen het lage verwachtingspatroon dat de maatschappij van tieners heeft. Ze geloven niet in de mythe van de puberteit die verkondigt dat je tienerjaren bedoeld zijn om eens lekker uit je dak te gaan. De samenleving verwacht niet veel van tieners, behalve problemen. Ga op zoek naar verantwoordelijkheden, doe grote dingen en bereid je zo voor op je volwassen leven, raden Alex en Brett je aan. Dat klinkt deze moeder als muziek in de oren en mijn gedachten dwalen af naar mijn eigen tieneravonturen als klassenvertegenwoordiger, redacteur van de schoolkrant, zaterdagbaantjes, (diaconale) reizen, schrijven en produceren van het schoolcabaret, etc. Ik heb geen grote dingen op mijn naam staan, maar hing in ieder geval niet wezenloos achter de (spel-)computer – of Atari zoals dat in dat grijze verleden heette.

Verlekkerd lees ik het tweede deel ‘Begin hier: doe grote moeilijke dingen waar je nu bent’. Het staat vol met voorbeelden van tieners die over de hele wereld die als vertegenwoordigers van deze nieuwe manier van denken (de zogenaamde Rebelutie) bijzondere dingen aanpakken tot eer van God en dienen van de naaste. Als ik ook dat boek ’s avonds laat voldaan dichtklap terwijl ik naast Lucile’s ziekenhuisbedje zit, ben ik overtuigd. Dit moet Thom lezen. Hij heeft nu zijn handen vol aan het wennen op ‘Middle school’. Daar begin je op Amerikaanse scholen op je elfde (groep acht) al en op die leeftijd is je dagelijks leven organiseren (welke boeken moeten vandaag mee, wanneer moet dat opstel klaar zijn, grafiekjes maken voor je werkstuk, mondelinge boekverslagen afspreken met de leraar, op tijd in de les komen, vieze gymkleren mee naar huis nemen om te wassen en nog veel meer) een grote uitdaging. Voeg daar muzieklessen en het oefenen met de band bij en de schoolagenda is overvol.

Aangezien Fleur inmiddels de eerste symptomen vertoont van de peuterpuberteit tijdens deze onrustige weken en Lucile ronduit chagerijnig is in het ziekenhuis, verleg ik de focus van mijn bescheiden literatuuronderzoek naar wat me ookal weer te wachten staat als dreumessen hun zin niet krijgen. Mijn exemplaar van ‘En als we nou weer eens gewoon gingen opvoeden’ kan ik niet vinden, dus zoek ik mijn toevlucht bij ‘Sheperding a child’s heart’  van Ted Tripp en ‘Age of Opportunity’ van Paul David Tripp. Dit is bekende materie en ik onderga de ene déja vu na de andere. Ondertussen merk ik dat Thom goed in zijn vel zit en overweeg hem het Doe Grote Dingen-boek als leesvoer voor de trein aan te bieden. Toch nog maar even wachten, want hij heeft het druk. En wil iets overleggen. Iets wat hij wil proberen. Maar alleen als wij het goedvinden.

Thom vraagt wat we ervan zouden vinden als hij zich kandidaat zou stellen voor het studentenbestuur van Middle school. Hij wil graag secretaris worden omdat hij van schrijven houdt. We aarzelen een beetje. Lukt dat wel qua tijd? En hoe werkt dat allemaal op zo’n Amerikaanse school? Ik betrap mezelf op de gedachte dat spelen of in verloren uurtjes even hangen ook prima is op zijn leeftijd. Thom legt uit dat dit hem gaaf lijkt en werpt als argument tegen dat hij geen tijd kwijt is aan sport omdat voetbal hem niet interesseert (andere jongens in de klas trainen 6 uur per week in het schoolteam en spelen elke zaterdag een wedstrijd). We herkennen zijn passie en zeggen hem toe dat hij het mag proberen. Op hoop van zegen. En biddend dat het niet uit hoeft te lopen op een grote teleurstelling, want waarom zouden ze zo’n broekie ooit voor een bestuursfunctie kiezen?

Het blijkt om een waarlijk Amerikaanse verkiezingsprocedure te gaan. Enthousiast vult hij het registratieformulier in en probeert daarin onder woorden te brengen waarom hij een goede kandidaat zou zijn. De volgende stap is handtekeningen verzamelen van voldoende medeleerlingen die zijn kandidatuur ondersteunen. Als dat binnen de gestelde deadlines afgehandeld is, moet hij een ware campagnemanager aantrekken. Meerdere klasgenoten bieden zich aan, maar hij kiest Christian. Een paar maanden gelden lagen ze nog in de clinch, maar toen Christian zijn nare gedrag probeerde goed te maken met een waardebon voor een ijsje, reageerde Thom dat ze de bon samen op konden maken. Na schooltijd togen ze wat zenuwachtig met hun zware rugzakken naar de locale ijssalon, waar het samen lepelen uit de coupe het ijs snel brak.

Zijn kandidaatstelling werd officieel toen hij en zijn campagneleider op het grote podium van het auditorium hun speeches mochten houden. Voor een zaal vol pubers en leraren las hij zijn zelfgeschreven tekst op: ‘Hello, my name is Thom de Boo and I am in sixth grade. I am running for Secretary of the Christian Academy in Japan Middle School Student Council. I am running because I want to serve my fellow Middle Schoolers. I love C.A.J. and enjoy being with you guys every day. That’s why I want to give back to the community. That is my “Love in Action” (theme of this school year). C.A.J. has taught me about a lot the Bible and the Bible says that leaders are there to serve, not to be served. That is exactly what Jesus did. Even though there are a lot of new things to get used to when you enter Middle School, I feel like I can handle more responsibility by being in the Student Council. The fact that I am new in Middle School means that I can contribute by sharing fresh ideas to the Council. I think I should be the secretary because I am good at writing, recording, and remembering. I have a lot good ideas how we can show “Love in Action” as a group, not only the Student Council but also the entire Middle School. You can see me at break or after school and talk to me about that.’

De volgende stap is de poster die hij met papa heeft ontworpen door het hele Middle schoolgebouw aanplakken. Even op school vertrouwt zijn klassenlerares me toe: ‘Mooi dat Thom zich kandidaat heeft gesteld voor Middle School Council. Wat ik nog mooier vind, is zijn houding. Hij wil zijn best doen om echt secretaris te kunnen worden, maar realiseert zich dat hij vanwege zijn leeftijd en gebrek aan ervaring en populariteit weinig kans maakt. Weet u wat hij daarover zei? Nou, als ik verlies is dat ook niet erg. Dan heb ik er vast veel van geleerd.’ Ik glimlach. Om haar bemoedigende woorden en om mezelf. Ik zag het als mijn missie om Thom te redden van het nutteloos weg laten glippen van zijn tienerjaren. Ik zou hem door mijn eigen onnozele ervaring en boekenwijsheid aanmoedigen om grote dingen aan te pakken. En toen puntje bij paaltje kwam, zelfs nog voor de puberteit werkelijk aangebroken was, had ik net zulke lage verwachtingen van deze tiener als de rest van de wereld.

Inmiddels weten we dat het kat in ’t bakkie is. Voor alle andere bestuursfuncties blijkt flinke competitie te zijn, maar wonder-boven-wonder is Thom de enige kandidaat voor de functie van secretaris. Het avontuur kan beginnen. Nu maar afwachten hoe dit ‘grote, moeilijke ding’ zoals de Harris twins het noemen, uitpakt. En de rest van de puberteit. De Here God bereidt onze kinderen veel beter voor dan wij zelf kunnen, zo blijkt maar weer uit Thoms voorbeeld. Daarop moet ik ook vertrouwen als ik naar onze twee peuterpubertjes kijk en Fleur uitdagend de Duplo door de kamer smijt. Lucile is vandaag ontslagen uit het ziekenhuis, dus ons leven kan weer tot de gewone, gezamenlijke (wan)orde van de dag terugkeren. Vanmorgen kreeg ze weer volledige narcose, waarna het gips werd verwijderd en de wond gecheckt. Alles zag er keurig uit en een nieuwe gipsbroek werd aangemeten. Nog drie weken thuis in het gips en daarna wacht de vrijheid en de uitdaging om opnieuw te leren lopen. Hiernaast hopelijk de laatste ziekenhuisplaatjes, vers van vanmorgen toen Lucile net terug was van de operatiekamer. Dank voor alle voorbede, meeleven en kaarten, al die vrolijke plaatjes en lieve woordjes waren hier elke donkere dag lichtpuntjes!

P.S. Thom de Boo heeft dit gelezen en goedgekeurd voor de blog!