Geloven in Japan

Na een gebroken nacht (om nog maar even aan te sluiten bij het vorige thema gebrokenheid…) op mijn plank waarbij de verpleegkundige 2 keer per uur met een felle zaklamp kwam kijken, Lucile lekker gedouched, want dat kan de komende zes weken niet. Samen gevast (zij verplicht, ik uit solidariteit) tot de verpleegkundige het operatiehemdje kwam brengen en haar de eerste medicijnen kwam toedienen. Op schoot werd ze lekker ontspannen en een beetje versuft bracht ik haar met Fleurtje naar de operatiekamer. Daar stond Geert schoongescrubd en in jassen en zakken gepakt om Lucile over te nemen. Hij mocht bij haar zijn tot de anesthesist haar volledig onder zeil bracht. Daarna 5 lange uren wachten. Fleur kon nauwelijks spelen, ze wilde alleen de gang op rennen om naar de lift te gaan waarmee we Lucile naar de operatiekamer hadden gebracht.

Eindelijk kwam het verlossende woord en mochten we haar ophalen bij de OK. De afdruk van het mondkapje stond nog op haar gezichtje en ze leek nog ver weg. De dokter had goed nieuws, want de operatie was verlopen zoals hij gehoopt had. Hij had een zogenaamde ‘open reductie’ uitgevoerd waarbij weefsel weggehaald werd, pezen doorgesneden zodat de kop in de heup gezet kon worden. Hij was wel geschrokken van de ernst van de afwijking bij het openen van het been, maar keek tevreden terug op het verloop van de ingreep en heeft goede moed voor de toekomst. Eerst 3 weken in het gips, dan opnieuw onder volledige narcose om de wond te bekijken en opnieuw in te gipsen. Als het er dan goed uitziet, mag Lucile mee naar huis en na nog 3 weken mag ze uit het gips. Ze moet dan opnieuw leren lopen, maar volgens de ervaring van de arts is daar geen fysiotherapie voor nodig omdat ze het op deze jonge leeftijd zelf weer oppikt.

Terwijl we deze dingen met de dokter bespraken, deed Lucile een oogje open en zei met een schor stemmetje ‘mama…’. De rest van de middag heeft ze min of meer geslapen. Wel probeerde ze telkens haar infuus eruit te trekken. De eerste uren was ze onrustig en had ze een erg hoge bloeddruk. Maar die zakte gelukkig en ze kwam steeds meer tot rust. Aaaaaaaaahhh.. rust, daar kijk ik ook naar uit. Geert is vannacht bij Lucile en ik heb de andere kinderen van school opgehaald, een grote pan curry-rijst voor 2 dagen gekookt, met huiswerk geholpen en een aantal dringende werkmail weggewerkt.  Het is inmiddels na middernacht en ik ga proberen mijn 5 uurtjes slaap die de wekker me belooft te verzilveren. Maar niet nadat ik de Here God opnieuw gedankt heb dat de operatie goed verlopen is en Lucile zich er tot nog toe goed doorheen lijkt te slaan. Iedereen die meeleeft en meebidt: heel erg bedankt! Morgen volgen foto’s van ons ingegipst meisje…