Geloven in Japan

De eerste giften voor de noodhulp aan het zwaargetroffen gebied in Japan komen binnen. Heel veel dank als u een bijdrage heeft gestort op rekening 69.07.62.445 van de GZB onder vermelding van ‘noodhulp Japan’. Hoe hard de hulp nodig is, blijkt wel uit de verhalen die onze colega’s meebrengen vanuit Fukushima.

Er is grote behoefte aan drinkwater. Een echtpaar in een plaatsje net ten zuiden van de stad Iwaki probeert al zeven jaar het evangelie te vertellen. Het is harde grond voor het Evangelie, maar ze hebben inmiddels een kerkje gesticht met zo’n 10 leden. Nu de regio getroffen is door de verwoestende aardbevingen en tsunami geeft Grace City Church Tokyo gehoor aan hun hulproep. Toen dominee Fukuda gisteren met zijn vrachtwagentje aankwam, liet de familie de gemeenschap weten dat er water was en iedereen kwam met flessen en pannen om op te vullen. Zo konden er bijna 1.000 liter uitgedeeld worden. De rest brachten ze naar één van de vele opvangcentra. Op dit moment verblijven 280.000 mensen in opvangcentra. Het dodental is inmiddels opgelopen tot 5.600 mensen. Nog vele duizenden worden vermist.

Ook is er een tekort aan benzine, in het getroffen gebied en in Tokio. Mensen staan 6 uur in de rij bij tankstations. Grace City Church heeft nu samen met een partnerkerk in Chiba 4 trucks in gebruik. Maar zonder brandstof kunnen er geen hulpgoederen gebracht worden. Daarom heeft de staf van de kerk met de politie in Tokio overlegd en vervolgens passen gekregen die doorgang verlenen over de wegen naar het noorden en voorrang geven bij benzinestations. Zo gaan ze dag in dag uit op pad om af te leveren wat er gedoneerd wordt en waar ze in de winkels nog aan kunnen komen. Op de terugweg nemen de lege trucks vrouwen en kinderen mee naar familie in het zuiden.

De gemeenschap in centraal-Tokio waar Grace City Church zich op richt, zamelt spontaan goederen in en sorteert deze onder leiding van de kerkstaf. We hebben een ruimte gehuurd en dat ingericht als verzamelpunt van goederen. Ook in Tokio is nauwelijks voedsel maar toch delen velen van wat ze hebben. Vrouwen maken rijstballen met zeewier om mee te nemen en in het rampgebied uit te delen. Japanners willen helpen maar voelen zich machteloos. Het feit dat Grace City deze noodhulp organiseert, geeft mensen het gevoel een bijdrage te kunnen leveren. Zo komen elke dag honderden mensen spullen brengen, helpen een paar uurtjes dozen inpakken en kunnen hun verhaal kwijt. Ze zijn zo dankbaar dat de kerk iets doet voor hun landgenoten in nood en zijn nieuwsgierig wat deze christenen drijft om daadwerkelijk de handen uit mouwen te steken. Waarom ze niet zoals velen door angst verlamd zijn en zich op hun eigen welzijn concentreren. Daar komen vele gesprekken uit voort. Het Evangelie in de praktijk, zo zien ze door daad en woord iets van Christus. Zowel waar de noodgoederen ingezameld worden in Tokio als waar ze uitgedeeld worden door de kerk in Iwaki.

Nog steeds zijn er krachtige naschokken. In het epicentrum van de grote 9.0 aardbeving is de ene aardschol 20 meter onder de andere geschoven. Grootste zorg is echter de situatie in de Daiichi kerncentrale. Het stadje Iwaki waar Grace City Church haar noodhulp concentreert ligt slechts 38 km en zuidwesten van de centrale. Als onze stafleden uit de trucks stappen, zorgen ze dat hun lichaam helemaal bedekt is met kleding en dragen ze maskers voor hun mond. Op het moment dat ik dit schrijf lijkt er voor het eerst in dagen enige hoop dat er iets gedaan kan worden om het vrijkomen van meer radioactieve straling tegen te gaan. Electrische pompen zijn weer aan de gang gebracht en 30 brandweerauto’s zijn net gearriveerd om te helpen bij het koelen. Dat geeft weer wat moed.

Nu verleent Grace City Church Tokyo noodhulp, maar ook op lange termijn zal er structurele hulp nodig zijn. Materieel, mankracht, geestelijke zorg en bemoediging. Het is ironisch dat we net enkele dagen voor de zware aardbevingen als staf besloten hadden om een beleidsplan voor diaconale hulp te gaan schrijven. Tot nog toe deden we dat op ad hoc basis door het aanbieden van maaltijden en warme kleding aan daklozen en aanbieden van counseling aan de gestreste jonge professionals. We wilden het structureler aan gaan pakken en meer menskracht en middelen vanuit de gemeente inzetten. Dat is nu spontaan op gang gekomen. Wat Geert en ik betreft, onze handen kunnen nu even niet helpen. Maar wel kunnen we bidden, communiceren en organiseren op afstand. We besteden onze tijd en energie nu aan fondsen werven, de communicatie met de gemeente en donoren in het buitenland (vooral Nederland, Engeland en de Verenigde Staten) en een structuur opzetten zodat de hulp langdurig geboden kan worden.

We gaan nu slapen, terwijl bij jullie de zon alweer opkomt. In Japan is al bijna middag en zojuist hoorden we dat de volgende trucks weeral vol geladen zijn en op weg gaan. We hebben een heftig ritme deze dagen. Overdag werkt één van ons bij Redeemer en één zorgt voor de kinderen. Als die naar bed zijn, begint ons Grace City werk op afstand, meestal tot in de vroege uurtjes vanwege het tijdverschil (13 uren). De adrenaline helpt ons tenminste snel van de jetlag af Nu moet ik echt stoppen en een paar uurtjes slaap proberen mee te pakken. Dank voor al jullie betrokkenheid bij Japan, bij ons!