Geloven in Japan

Nee, voor ons geen plekje in de Amsterdam Arena vanavond bij de nationale inzamelingsactie Nederland helpt Japan. Wie het niveau van mijn liefde voor voetbal kent, weet dat ik veel liever vanavond op de bank de krant of Allerhande lees. Kopje Pickwick thee en een stroopwafel erbij. Het is een fantastisch initiatief en natuurlijk gaan we wel iets kijken van de happening, om zo net als zoveel Nederlanders mee te leven met Japan. Het televisieprogramma Pauw & Witteman had nog even overwogen om ons gisteren over Japan te laten vertellen, maar ze kozen voor een jonge dame van het Rode Kruis die uitlegde hoe het geld gebruikt gaat worden voor wasmachines, koelkasten en televisies in de razendsnel gebouwde 170.000 noodwoningen. Een ontzettend goed doel, maar mijn gedachten gingen wel even uit naar de minstens net zo grote groep mensen die achtergebleven zijn in de randen van de getroffen gebieden en vaak met meerdere gezinnen op de eerste verdieping van de zwaar beschadigde huizen verblijven. Zonder water, zonder kerosine voor de kachels, zonder eten.

Als u deze blog leest, is de kans groot dat u al via de GZB bijgedragen heeft aan de noodhulp in Japan. Heel veel dank daarvoor! De inzamelingsactie om vanuit Grace City Church Tokyo via locale kerken materiële en geestelijke hulp te bieden in de door de Japanse overheid onbereikte gebieden loopt heel goed. We zijn niet alleen dankbaar van zoveel particulieren, kerken en scholen die delen, maar ook voor de samenwerking met EO-Metterdaad en de Christelijk Gereformeerde Kerken. Na veel kansen gekregen te hebben om persoonlijk, via deze blog of de media te communiceren over de schrijnende situatie in Japan, kunnen de deze week zelf ook in actie komen. Aanstaande vrijdagavond doen alle Boo-mannen mee aan de Leidse Singelloop (6,6 kilometer). Samen met dertig Marekerkers laten zij zich sponsoren voor de noodhulp aan Japan. De teller lijkt op dit moment al 5.000 euro aan te geven! De Boo-meiden blijven niet achter en zetten hun stembanden in om de Marekerkrenners vanaf de Maresingel aan te moedigen.

We zien de Singelloop als een aanloopje naar het moment dat we echt weer in Japan de handen uit de mouwen kunnen gaan steken. Dat moment lijkt er nu snel aan te komen, tenzij er opnieuw schokkende gebeurtenissen plaats vinden. Gisteren hebben we groen licht gekregen om aanstaande maandag 18 april weer naar Tokio te vertrekken. Er waren drie vragen die positief beantwoord moesten worden om terugkeer verantwoord te maken: Is Tokio weer leefbaar (de lucht en het kraanwater niet langer radioactief), is er voldoende voedsel en zijn de stroomstoringen niet meer zo erg dat het openbaar vervoer waar we op aangewezen zijn betrouwbaar is? Is de situatie rondom de kerncentrale in Fukushima zodanig onder controle dat de risico’s voor de bevolking in Tokio niet groot zijn? Is ons gezin genoeg op adem gekomen en hersteld van posttraumatische stress dat we weer terug kunnen naar de plek waar op elk moment weer nieuwe bevingen kunnen zijn? In de afgelopen dagen hebben we veel contact met Tokio gehad, de berichten van de Nederlandse ambassade bestudeerd, met mensen gesproken die veel van kernenergie afweten, met een psychologe gespecialiseerd in crossculturele counseling overlegd en natuurlijk alles afgewogen met de GZB.

We kunnen terug en kijken daar erg naar uit. De kinderen genieten hier in Nederland thuis, op school en in de gemeente, maar ze reageerden enthousiast op het nieuws dat we terug kunnen. Ze hebben ons huis met hun boeken, speelgoed en muziek gemist. Ze kijken ernaar uit om op school de draad weer op te pikken. Voor Julie is op 1 april het nieuwe Japanse schooljaar begonnen en ze is benieuwd naar de nieuwe juf en haar nieuwe zomeruniform. Volgens collega Michiru komt er ‘stoom uit het hoofd’ van haar man, dominee Makoto Fukuda omdat hij nu in Tokio alleen voor het leiderschap van Grace City Church staat. Bovendien vraagt het bieden van noodhulp veel energie en organisatietalent. Dat gaan we graag weer inzetten in Tokio, en hopen dat op korte termijn niet alleen de kerncentrale, maar ook Makoto’s hoofd verder af kan koelen. Nu eerst nog een paar dagen verplicht uitrusten van de baas (dat valt niet mee in een land met zoveel lieve mensen waar je leuke dingen mee wilt doen!)…