Geloven in Japan

Dachten we nu Lucile echt helemaal uit het gips is in rustiger vaarwater terecht gekomen te zijn, krijgt Thom zondagavond opeens hoge koorts. Op school heerst de bof dus vol spanning wachtten we op opgezette klieren onder zijn kaken. Hoewel hij er steeds grauwer eruit ging zien, bleven zijn klieren normaal. De koorts van 40 graden bleef, maar verder geen andere symptomen. Woensdagmiddag begon hij wat te hoesten. Dezelfde avond las ik in de krant dat de kleindochter van de keizer, prinses Aiko met spoed opgenomen was in het ziekenhuis met een longontsteking. Symptomen: hoge koorts en een lichte hoest. ALARM! Het was inmiddels ‘s avonds laat en vader kalmeerde deze wellicht overbezorgde moeder.

De volgende morgen was zijn koorts gezakt en kon het nog maar net verhoging genoemd worden. Zie je wel, het viel allemaal wel mee. Waarschijnlijk gewoon een onbestemd virusje opgelopen in een overvolle trein of benauwd klaslokaal. Energie had Thom nog niet, dus lekker nog een dagje thuis met een stapel boeken op de bank. Fleur en Lucile vonden het wel gezellig om hun grote broer als speelkameraadje in de buurt te hebben. En handig was het ook als Fleur per ongeluk Lucile’s ‘rollator’ verplaatst had en Lucile daardoor niet meer mobiel was. Want inventief is ons meisje-nu-lekker-zonder-gips! De dokter heeft geen fysiotherapie voorgeschreven omdat hij niets wil forceren en hij denkt dat ze het best zelf kan aanvoelen wat wel of niet kan. Zo heeft Lucile zelf ontdekt dat ze hun konijnenloopkar als rollator kan gebruiken! Kijk maar naar het filmpje. Op de achtergrond zie je Fleur nog even haar eigen temperatuur meten, zoals ze mij de hele dag bij Thom zag doen…

Thoms ziek zijn maakte onze werkweek wel wat ingewikkelder, maar eerlijk gezegd was het ook heerlijk om hem lekker een paar dagen thuis te hebben. Gezellig samen een manderijntje eten als vitamine-shot tussen pastorale gesprekken buiten de deur door. Net deze week begon ik als coördinator van onze Faith and Work ministry lunchmeetings voor christelijke zakenmensen en hun nog niet gelovige collegas in Kasumigaseki, het politieke hart van Tokio. Zo’n zelfde maandelijkse lunchontmoeting run ik inmiddels al een half jaar in Marunouchi, het financiële centrum. Ik moet zeggen dat lunch met de Japanse dertigers die voor een ministerie of politieke lobby-organisatie werken me gemakkelijker af ging dan het meepraten over beurskoersen en risicomanagement van beleggingsmaatschappijen. Ik kom niet veel verder dan verzuchten hoe slecht de euro eraan toe is en hoe dramatisch dat is voor de alsmaar slinkende hoeveelheid yennen in mijn portomonnee. Gelukkig gaat ook altijd de bijbel open en daaruit klinkt dan een bemoedigend woord zodat iedereen er weer opgeladen aan de slag kan in de harde financiële of politieke wereld.

Maar het uitzieken van donderdag bleek maar schijn toen in de loop van de dag Thoms koorts en het hoesten snel toenamen. Daarom vandaag de conclusie dat we het lang genoeg aangezien en aangeklungeld hebben met een paracetamolletje. Naar de dokter! De stethoscoop gaf de dokter hetzelfde bange vermoeden als ik. Röntgenfoto en bloedonderzoek bevestigden de diagnose: een lichte longontsteking. Het is er een van het mogelijk besmettelijke soort, de mycoplasma pneunomie, dus het liefst op z’n Japans met een mondkapje en een plastic tas vol medicijnen gauw naar huis. Het is wel sneu dat hij op school allerlei leuke dingen misloopt, zoals de auditie voor het grote toneelstuk, een ‘peprally’ die hij zelf organiseerde en zijn nominatie voor de zogenaamde ‘wall of honor’. Die laatste twee evenementen zijn een typisch Amerikaans fenomeen waarbij bepaalde ‘prestaties’ met ceremonies gevierd worden. Beetje vreemd voor ons nuchtere Nederlanders, maar zo is hij door zijn klas voorgedragen voor de ‘friendship award’ omdat het blijkbaar bijzonder is dat hij omkijkt naar zijn klasgenoten.  Nou ja, die handafdruk van verf mag hij vast later wel een keer op de muur (the wall of honor) zetten. Net zoals zijn verjaardagsfeest met zijn vrienden dat uitgesteld moet worden. Dat zou hij, nu thuis alles weer enigszins normaal was na de toestand met Lucile, aanstaande maandag vieren. Voor Berend is het trouwens ook niet leuk deze week. Hij moet met zijn negen jaartjes uren alleen door Tokio met de trein reizen. Je begrijpt het, mijn bezorgdheidsorgaan draait overuren deze week. Terwijl Berend straalde op het podium van een groots korenfestival, schitterden zijn ouders door afwezigheid in het publiek. En Julie kreeg het benauwd toen voor het eerst in een paar weken een aardbeving van 4,9 vlakbij Tokio ons weer eens flink deed schudden.

Na veel gelegenheid tot oefenen ben ik inmiddels een volleerd multitasker. Verpleegster, revalidatietherapeute, traumaverwerkingscounsellor, kok, interieurverzorgster, pastoraal medewerkster, juf, kerkplanter, event coördinator, etc. En natuurlijk gewoon als moeder die ze alle kids tussendoor vangt en een knuffel geeft. Het is hier inmiddels na tienen en Geert komt net thuis van het leiden van een kring en leidertraining in de stad. Nog even samen op de bank om een plan de campagne voor dit weekend te maken: daklozenproject, community group leiden, Grace kids en een film event met een Japanse christelijke scenarioschrijver. Ik blijf het zeggen: saai is het hier nooit!