Geloven in Japan

Alle kerken in Nederland, Japan en elders ter wereld zijn weer volop in bedrijf in deze tijd van het jaar. Zo ook Grace City Church. De voorbereidingen voor de talloze kerstvieringen zijn al in volle gang, maar toch klinkt er nog geen kerstmuziek. Deze week luisterden en keken we als Grace City gemeente naar een uitvoering van een dansoptreden getiteld ‘the Messiah’. Je eerste associatie is natuurlijk Pasen. Misschien is het een beetje vreemde timing, maar de geschiedenis van Gods redding door de Messias is op elk moment van het jaar van belang. Daarom genieten we ook zo van de kinderbijbel die ik met de Grace Kids elke week gebruik: ‘de Bijbel, het boek van Jezus’. De subtitel van dit boek is ‘elk verhaal fluistert zijn naam’. Heel knap verwijst de schrijfster, of beter gezegd hervertelster Sally Lloyd-Jones in elk bijbelverhaal hoe het past in Gods reddingsplan door Jezus. We hebben een hele stapel in het Japans liggen en geven deze eenvoudige versie van de bijbel met prachtige illustraties vaak aan niet-christenen. Zo lieten we er één in Lucile’s ziekenhuis achter voor de kinderen en staf daar. Misschien een leuk kerst-cadeautje voor je buren?

Toen ik de uitvoering van deze Messiah door de professionele balletdansers in het voorjaar zag, was ik diep geroerd. En daar is bij deze nuchtere Zeeuwse toch best wat voor nodig… Nooit had ik de intense diepte van de zonde, het lijden, maar ook de vreugde van de hoop door de zorgvuldig uitgekozen bewegingen zo uitgedrukt gezien. Ik was meteen vastbesloten om deze ervaring met onze gemeenteleden van Grace City Church en liever met nog veel meer mensen te delen. Met de liefde van Japanners voor kunst en cultuur in het achterhoofd ging ik aan de slag. Het Oostenrijks/Japanse balletgezelschap aangevoerd door een christelijk echtpaar wilde niets liever dan het evangelie uitdragen door deze uitvoering. Als setting kozen we de een grote hal van een kantorencomplex met een enore glazen pui midden in de stad. Zo kon het drama zich in alle openheid afspelen voor een eigentijds decor van de kille, razende stad. Deze week was het zover. Meer dan 120 mensen zagen het Evangelie in al haar schoonheid uitgebeeld. Voor zeker een derde was het de eerste confrontatie met het verhaal van Jezus. Het was een grote bemoediging om te zien hoe het ‘DNA’ wat we in deze nieuwe gemeente proberen te planten langzaam maar zeker aanslaat. Mensen worden ‘brengers’ van hun niet-christelijke vrienden, collega’s en buren.

Letterlijk hoogtepunt van dit portret van de laatste dagen van Jezus leven op aarde was zijn Hemelvaart. Per roltrap (zie hiernaast) steeg hij op in de hoge hal tot hij aan het oog onttrokken was. Over contextualisatie gesproken. Met een grote glimlach op haar gezicht kwam Qun, een vriendin uit de woontoren naast ons, na de voorstelling naar me toe. Sinds kort komt ze naar één van mijn kringen en in haar prille enthousiasme voor het christendom nam ze deze avond gelijk een niet-gelovige collega mee. Geraakt voor de reddingstaferelen die Qun deze avond in de dans had gezien, vroeg ze me of ze met haar dochter naar de kerk mag komen. Ze wil meer van deze boodschap van hoop weten, legde ze uit. Niet alleen zelf, ook haar gezin moet het horen, vindt ze.

Ik dank de Here God hoe hij alle schijnbaar willekeurige verhaallijnen die Hij zelf uitstippelt, samenbrengt. Een mooier voorbeeld dan de verhalen van de Bijbel zelf kan je niet vinden. Maar ook de lijnen van de uitnodiging een half jaar geleden via Julie’s balletschool voor de Messiah-voorstelling, een gesprekje met de man van de ons toen nog onbekende Qun op straat die hun tweejarige tweeling (!) ‘s morgens naar het kinderdagverblijf brengt en een wandeling langs het kantorencomplex in ons doelgebied dat een verlangen oproept om in die dramatische setting iets van Evangelie te laten zien. Alle eer aan God!