meisjes
Alle aandacht voor meisjes deze week. Eerder deze week ontvingen we schokkend nieuws over ons kleine meisje Lucile. Bij een controle bleek dat haar rechterbeentje nog/weer uit de kom is… Alle eerdere maatregelen hebben na een jaar lang proberen niet het gewenste resultaat opgeleverd. We verwachten dat zij nu binnenkort een ingrijpende operatie zal moeten ondergaan. Het nieuws is nog niet helemaal bezonken of misschien wil ik er gewoon niet aan denken dat ons vrolijke meisje dat rondkruipt, op haar knietjes zit en zichzelf optrekt straks weer drie horizontale maanden tegemoet gaat.
Afleiding genoeg. Gisteren was het Hinamatsuri, het Japanse poppenfestival of meisjesdag. Het is een dag waarop meisjes in het zonnetje gezet worden met speciale rijstsnoepjes en taart. Weken van tevoren worden in de meeste Japanse huizen een plateau met daarop kostbare poppen die een keizerin en een keizer voorstellen, uitgestald. Hoe rijker de familie, des te exclusiever de poppen. Het keizerlijk paar wordt dan omringd door hofdames, muzikanten en ministers. Dit gebeuren gaat gepaard met allerlei variaties bijgeloof, zo mag je de poppenset niet later dan 4 maart weer terug in de kast zetten, anders trouwt je dochter laat. Het is een traditie die haar wortels vindt in China, waar zonde en ongeluk overgedragen werd op een papieren pop. Die pop die werd vervolgens afgevoerd op de rivier.
Op de kleuterschool gaat het festival niet ongemerkt voorbij: Julie knutselt al weken prinsesjes in kimonos en zingt liedjes over het oplichten van lantaarns onder de pruimenbloesems. Op school kreeg ze tijdens een speciale ceremonie rijstcake in kersenboombladeren aangeboden (ons heldinnetje at het nog op ook!) en vandaag bracht een vriendinnetje de speciale taart bij ons thuis. Die heeft drie laagjes: roze of rood (om boze geesten weg te jagen), wit (puurheid) en groen (gezondheid). Al deze diepere lagen gaan uiteraard aan onze meisjes voorbij, ze genoten van het lekkers en de prinsessen!
Zelf werd ik gisteravond tijdens de kring die ik leidde, getrakteerd op een kersenbloesem-frapuccino bij Starbucks. Misschien was iets sterkers beter geweest. Zet vijf vrouwen bij elkaar, voeg daar een doos tissues aan toe en de misère was niet van de lucht. Een doodzieke zus, een vriendin van een hoog gebouw gesprongen, een baas die zijn werknemers verplicht tot het offeren aan Shinto-goden en hormoonschommelingen door een zwangerschap. Op weg naar huis voelde ik me overweldigd door alle pastorale beroepen die er op me gedaan worden. Maar het heftigste moest nog komen.
De buurvrouw was in mijn afwezigheid langs geweest. Ze kwam een speciale mega-sushirol brengen voor Julie vanwege het meisjesfestival die dag. Die rol is gevuld met allerlei ingrediënten die geluk zouden brengen. Waarschijnlijk had ze de rol vooral gekocht om bij ons langs te kunnen komen om te praten. Helaas was ik er niet en Geert kon haar als man in deze cultuur niet binnenlaten. Dat weerhield deze vrouw van middelbare leeftijd er niet van om fluisterend en snikkend bij de voordeur haar hart uit te storten. Achteraf heeft ze ons al eerder meerdere hints gegeven, maar nu vertelde ze in haar wanhoop het hele verhaal.
Het gaat ook over een meisje. Haar man houdt er namelijk een ‘aijin’ op na. Een maîtresse. Ze komt zelfs bij hen thuis en buurvrouw hoort hen voor haar (eigen aparte) slaapkamer deur fluisteren. De buurman heeft haar ook aan zijn ouders voorgesteld en die lijken akkoord. De buurvrouw is in alle staten maar kan nergens heen. Ze heeft behalve een volwassen dochter in het buitenland helemaal niemand. Ze heeft haar leven aan haar man en zijn bedrijf (daar werken ze elke dag van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat samen) toegewijd. Ze is in elk opzicht totaal afhankelijk van haar man, maar is nu bang dat het op een scheiding uitloopt.
Hoe wanhopig is onze Japanse buurvrouw dat ze dit bij ons neerlegt? Zelfs haar schaamtegevoel heeft ze ervoor overwonnen. Ik weet niet wat ik voor haar kan doen. Ik zal proberen haar morgen ‘toevallig’ ontmoeten als ze het huis afsluiten om naar hun winkel te gaan. Doel is om een afspraak met haar alleen te maken zodat ik haar een luisterend oor en een troostend woord kan bieden. Als hij het toelaat. Ze is moeilijk alleen te vangen, hij is altijd in de buurt. Behalve ‘s nachts blijkbaar.
Ik zit behoorlijk aan mijn tax. Ik heb geteld dat ik deze week van één gemeentelid alleen 20 emails met ach en wee heb ontvangen. Morgen leid ik een kring waar een van de vrouwen probeert via IVF zwanger te raken. Maar het lukt niet. Wijsheid, tact en een groter hart heb ik nodig. Als iedereen morgen de deur uit is en ook Geert thuiskomt van zijn bijbelstudie gaat de voordeur een paar uurtjes dicht en de stekker uit de telefoon. Nou ja, dat schrijf ik nu wel stoer, maar bij de eerste ‘pling’ van mijn telefoon of computer spring ik toch weer overeind.