Geloven in Japan

Vandaag waait tyfoon ‘Roke’ over Tokyo. Of beter gezegd door Tokyo. Meer dan anderhalf miljoen mensen in bergachtige gebieden ten westen van de stad zijn geëvacueerd, bijna alle scholen zijn dicht en het openbaar vervoer ligt plat. Extreem veel regen en wind veroorzaken modderstromen die stukken land verplaatsen en doen rivieren met geweld buiten hun oevers treden. Bomen worden geveld en daken van de huizen gelicht alsof het kronen op een flesje zijn. Iedereen wil met zulk dreigend weer eigenlijk gewoon veilig thuis zijn. Lucile ook. Ze heeft hier binnen in het ziekenhuis ook  ernstig last van een zware druk gebied. Haar normaal zo helder blauwe oogjes staan net zo donker als de  diepgrijze regenwolken aan de hemel. Ze wil helemaal niets en gilt als je haar een boekje of speelgoed aanbiedt. Het enige dat ze wel leuk vindt is foto’s kijken. Maar tegelijkertijd maakt het zien van haar broers en zussen haar nog verdrietiger. De terugslag na haar excursie naar huis is groot.

Ik probeer haar op te vrolijken door een huis van blokken te bouwen, maar met één klap laat ze het instorten. Zo voelt haar kleine wereldje nu blijkbaar. Ingestort en zij zit vast. Als de schone was arriveert in het ziekenhuis en de megawasmand op de speelplaats uitgestort is, lichten naar oogjes een beetje op. De honderden handdoeken komen uit de droger en zijn heerlijk warm en zacht. Buiten is het door de tyfoon plotseling koud geworden, dus na zoveel maanden hitte voelt iets warms op je huid eindelijk goed. Ze graaft zich in de comfortabele berg in terwijl ik meehelp de handdoeken op te vouwen. Je moet wel wat doen voor de kost hier… Vandaag krijgen we dus een schone doek op bed! We liggen allebei de hele week op dezelfde handdoek in bed en op de plank, dus een verschoning één keer per week voelt lekker fris.

Hygiëne is een interessant thema hier. Alle kinderen worden twee keer per week gewassen. De kamers daarentegen worden nooit echt schoongemaakt. De plakken vastgekleefd stof in de hoeken van de kamer en achter het aftandse ladenblokje zijn dan ook niet van de lucht. Een gepensioeneerde opa poetst wat oppervlakkig om wat bij te verdienen. Soms haalt hij een bezem door het looppad naast Lucile’s bed. Gisteravond heb ik ontdekt dat wat er verder voor kruimels of rijstkorrels blijft liggen, op een andere manier verdwijnt. Toen Geert en ik ’s avonds laat in het schemerdonkere kamertje de wacht wisselden, kregen we onverwacht bezoek. Een grote (5 cm), dikke vette bruine kakkerlak! Met een gil sprong ik op en haalde de nachtzuster. Die reageerde van ‘oh, is het weer zover’ en kwam gewapend met een spuitbus met chemicaliën naar onze kamer. Van een afstandje bekeek ze de situatie even en besloot vervolgens dat Geert het beest beter kon vangen. Echt rustig sliep in vannacht niet en dacht telkens te voelen dat er iets over mijn benen of in mijn nek trippelde. Toch was ik vroeg wakker en lag muisstil om Lucile nog even te laten slapen. Ik lag met mijn gezicht naar de muur gekeerd en keek naar de beige wanden van de kamer. Nu ik ze goed kon bestuderen, zag ik allerlei bruine spetters en vegen. Ogen maar gauw weer dichtgedaan en nog even dromen over de dag dat Lucile uit het ziekenhuis ontslagen wordt. Ook dit lage drukgebied zal overtrekken en voor we het weten breekt de zon weer door.