Geloven in Japan

Julie heeft een vriendje. Hij heet Terukazu-kun, maar Julie mag hem Teru noemen. Ik geef toe, hij is heel schattig en altijd vrolijk. Hij zit in dezelfde klas en woont in onze toren op de 44ste verdieping. Op de terugweg van school wacht hij bij het hek op Julie en samen lopen ze hand in hand naar huis. Bij de lift roepen ze ‘bai bai’ naar elkaar en stijgen ieder op naar hun eigen verdieping.

Julie ziet in Teru geen toekomstige bruidegom, want ze wil met Thom trouwen. Of met papa.

Teru is met zijn 4 jaar al een echte Japans man(netje). Druk, druk, druk en weinig tijd om thuis met familie door te brengen. Na school brengt zijn moeder hem naar ‘juku’, een aparte school waar kinderen massaal bijles krijgen om zich voor te bereiden op het toelatingsexamen van een van de gewilde scholen. Julie begrijpt er niets van en fladdert na school lekker thuis rond om te spelen en te knutselen. Teru snapt het trouwens ook niet en moppert dat hij naar huis wil om met zijn speelgoedtrein te spelen.’Nee, eerst studeren’, zegt zijn moeder streng als Julie vraagt of ze vandaag samen kunnen spelen.

Pas konden Teru en Julie een keertje geen handjes vasthouden, want ze hadden een missie. De juf had verteld dat het die dag ‘Groen Dag’ was en ze goed voor het milieu moeten zorgen. Daarom moesten alle kinderen werkhandschoenen aan, een plastic zak mee en onderweg naar huis straatvuil oprapen. Julie wilde een grote tas voor haar gewichtige missie. We wonen minder dan 100 meter bij de kleuterschool vandaan, net als 120 andere kinderen die in onze toren wonen. Elke vierkante milimeter werd dus uitgekamd op zoek naar vuilnis. En dat in het toch al brandschone Japan. De teleurstelling was groot toen de 120 knisperende tassen leeg bleven. Tot Julie aan de voet van onze toren een vreugdekreet slaakte: een dood blaadje waaide langs. Mission accomplished! En Teru was heel trots op zijn lange blonde vlam.