Geloven in Japan

We zijn weer volop aan de slag! In de kerk, op school en thuis. Julie is begonnen in de kleuterklas op Christian Academy in Japan (CAJ). Met haar grote vrolijk gekleurde rugzak elke dag een uur treinen heen en later op de dag weer een uur terug. Ze vindt het fantastisch, maar is natuurlijk wel uitgeput als ze thuis komt. Om half zeven ‘s avonds wil ze naar bed, maar niet voordat we een medley van haar liedjes-voor-het-naar-bed-gaan hebben gezongen. Eén van haar favoriete liedjes is ‘Jezus klopt aan de deur van je hart’. Dat gaat zo:

Jezus zegt: “Ik klop aan de deur van je hart, want Ik wil zo graag opnieuw met jou beginnen”. Jezus zegt: “Ik klop aan de deur van je hart en als je open doet dan kom Ik bij je binnen”. En als Ik binnen kom, wees dan maar niet bang. Ik geef je dan een knuffel en die duurt je leven lang. Ja, Ik zal voor jou zorgen, dat beloof Ik jou, omdat Ik oneindig van je hou.

Het liedje heeft een vrolijke melodie en hoogtepunt is natuurlijk de levenslange knuffel die zonder uitzondering elke keer dat we het zingen letterlijk gegeven wordt. Het is een geweldige ontdekking voor Julie dat CAJ ‘een school van de Here God’ is, zoals ze dat zelf noemt. Vandaag was ze de helpster van de juf en in die hoedanigheid mocht ze met de rest van de klas bidden. Daarom kwam ze thuis in hemelse sferen. Dat ook dit engeltje zondigt, bleek toen ze al springend op ons bed de laatste energie eruit liet. Maar haar ontdeugende gedrag stopte abrupt, toen ze dacht dat ze aangesproken werd. Niet door ons. Ze riep Geert en zei terwijl ze met haar handjes haar druk-pompende hart op haar borstkas voelde: ‘Papa, papa, Jezus klopt aan mijn hart! Wat zegt hij? Moet ik nu opendoen?’ Haar vraag werd beantwoord met een volmondig ‘ja’, een grote glimlach en een levenslange knuffel. O ja, en even later gevolgd door een waarschuwing om niet meer op het bed te springen.