nog steeds geschokt
We zijn net terug uit de kerk. We besloten gisteren de dienst wel door te laten gaan, tenzij een nieuwe grote beving of een radioactieve wolk dat zou verhinderen. Vandaag weer wel veel heftige naschokken. Vooral één van 6.4 hier niet ver vandaan. Nauwelijks kunnen lopen, het intense kraken… alles kwam weer boven. De regering heeft de sterkte van de eerste aardbeving op vrijdag trouwens bijgesteld tot 9.0 op de schaal van Richter. Zou het nog intenser kunnen? Velen denken hier van wel en waarschuwingen doen de ronde dat binnen een week een zo mogelijk nog grotere klap zal volgen. Ik bid dat ze ongelijk hebben. Het electriciteitstekort begint nijpend te worden en vanaf morgen worden van delen van Tokio om de beurt voor 3 uur van het electriciteitsnet afgesloten.
Het was goed om veel gemeenteleden in de kerk te zien. In de afgelopen twee dagen hebben we als leiders wel contact met de meesten kunnen krijgen en iedereen lijkt ongedeerd. Nou ja, lichamelijk dan. Materieel is er wel wat schade en veel mensen maken zich zorgen over familie en vrienden in het rampgebied. En over wat misschien nog komt. Een aantal moest veel angst overwinnen om naar de dienst op de elfde verdieping te komen. Maar ook voor hen was het belangrijk om samen te komen, te bidden en ervaringen te delen.
Na de dienst is een groepje gemeenteleden daken gaan bedekken van beschadigde oude Japanse huisjes in de wijk Tsukishima naast ons. Morgen gaat ons staflid Seima is samenwerking met Crash Japan naar het getroffen gebied op een oriënterende missie voor noodhulp. Later deze week gaat dan een team met de benodigde mankracht en goederen de handen uit de mouwen steken. Als u ook een bijdrage wilt leveren, kan dat via een gift aan de GZB onder vermelding van ‘ramp Japan’.
Vanmorgen hadden we een paar rustige uurtjes als gezin. Nou ja, rustig… iedereen is heel gespannen en wordt om het minste of geringste boos of verdrietig. Ikzelf ook. Ik kan ook geen rommel hebben. Als de kids speelgoed uitpakken, doe ik het gelijk zuchtend terug in de bak. Orde in huis om orde in mijn hoofd, of misschien vooral in mijn hart te krijgen. De jongens wilden in een parkje in de buurt gaan voetballen, maar ik kon de gedachte niet verdragen dat ze bij een volgende beving weer niet bij ons zouden zijn. Bij het geringste schudden gilde Julie uit dat het niet waar was en dat er geen ‘jishins’ (aardbevingen) meer komen. Berend roept telkens dat hij er weer een voelt en breekt om niets in tranen uit. De tweeling wil geen dutjes doen (ze lagen in eerste instantie op bed toen de eerste aardbeving begon). Kortom, hoe dankbaar en blij we ook zijn dat we allemaal samen zijn, gezellig is het hier even niet.
En dan was daar een ander dilemma waar we uit moesten komen. Een aantal maanden geleden heeft onze partnerkerk in New York, Redeemer Presbyterian Church ons uitgenodigd voor een training en bijeenkomsten. Op onze tickets staat 14 maart 2011. Wel of niet gaan? We willen hier zijn voor de gemeente, voor de Japanners, maar tegelijkertijd is dit misschien een geschenk uit de hemel om even wat afstand te nemen en te ontspannen. Vooral Geert wordt verscheurd door alle verantwoordelijkheden die aan hem trekken, als vader, als kerkleider en pastoraal werker, als man die met zijn handen een bijdrage in het gebied kan leveren. Zoals elk uur in deze afgelopen dagen vragen we ons af wat wijsheid is. We hebben besloten te gaan, als het vliegtuig tenminste kan vertrekken. Vrijwel elke dag zal één van ons tweeën zal cursus, vergadering of een presentatie hebben tijdens ons verblijf daar, maar we hopen ook op momenten om als gezin in een totaal andere omgeving rustig over alles wat gebeurd is te kunnen praten. De kinderen hebben hun knuffels en dagboeken al gepakt, nu ga ik gauw wat kleren in een grote tas doen.
We danken van harte jullie voor alle meeleven en voorbede. Dat betekent meer dan we ooit kunnen uitdrukken. Het spijt ons dat we niet op ieder bericht persoonlijk hebben kunnen reageren. Wel hebben we alle woorden met zorg en dankbaarheid gelezen en we bewaren ze in ons onrustige hart. Ver weg, maar in Christus verbonden,
Geert & Eline, Thom, Berend, Julie, Fleur en Lucile
Beste Geert en Eline,
Sterkte en zegen in alles wat er op jullie afkomt!
In Christus verbonden!
Gods zegen!
Noemí Poldervaart
Beste Geert en Eline,
Ook in onmogelijke tijden: The Lord Will Provide (Gen 22:14). Goede en gezegende reis.
groet uit Engeland
Annemarie Horst
Lieve mensen,
Een heel goede reis en tijd toegewenst.
Gods zegen voor jullie als gezin en voor de gemeente.
Hartelijk groet,
Janny
We leven intens met jullie mee en voor Japan maar ook voor jullie gezin is in veel gemeenten vandaag voorbede gedaan. Daarnaast wordt in persoonlijk gebed door velen aan jullie gedacht. We bidden dat jullie de kracht van deze gebeden mogen ervaren en de rust mogen hervinden.
Lieve mensen,
Wij leven met jullie mee.Als geboren Reisenaar de ramp van 1953 ook meegemaakt, maar deze ramp is niet te overzien.Je krijgt kippenvel van al deze trieste beelden. Gelukkig Eline gisteren op tv gezien en gehoord dat jullie het goed maken voor zover mogelijk.
veel goeds gewenst,
Marianne
lieve fam, we leven erg met jullie mee. De beelden, de verhalen, zo onwerkelijk… zeker omdat we ons een beetje in jullie leven kunnen verplaatsen sinds we bij jullie te gast waren… Goed te lezen dat jullie als GCC toch bij elkaar zijn gekomen. We wensen jullie een hele goede reis naar de VS en hopen dat jullie daar een beetje op adem kunnen komen. Groetjes, ook aan de kids
PS: ondanks alle shit, Eline, wat kon je gisteren mooi getuigen bij Andries! “tja waar moet je voor bidden…” Je zorg om het welzijn van de Japanners kwam recht uit je hart…
Lieve Geert, Eline & kids,
We hopen van harte dat jullie reis naar Amerika door kan gaan, al geeft het jullie nu een dubbel gevoel.
Nog steeds zijn we verbijsterd door de beelden op t.v.. Sterkte!
Hartelijke groeten, Gertjan en Annemieke
Beste fam. de Boo,
Hier zijn geen woorden voor.
Ik bid jullie en Japan God’s nabijheid toe om dit te doorstaan.
Marga de Jong
We wensen jullie een hele goede reis en tijd toe in Amerika.
Ook veel wijsheid en Gods zegen met jullie gezin! We hopen en bidden dat jullie weer tot rust kunnen komen na die verschrikkelijke ervaringen.
De Heere regeert, dat staat boven het schudden en beven van de aarde. De Meester komt….
Hartelijke groeten,
fam. prins
Lieve mensen, we vinden het echt even een oplossing dat jullie naar Amerika gaan. Eerst dachten we:als ze maar even naar Nederland kunnen om de situatie verder af te wachten. Ook bij ons in de kerk is vanmorgen voor jullie gebeden door ds. Van der Vlies (GZB). Heb een goede reis en we blijven bidden dat jullie daar weer eniszins tot rust mogen komen, ondanks de drukte daar.
Hartelijke groet, Ria van Wingeren
In gedachten en gebeden dragen we jullie gezin en Japan op bij de hemelse Vader.
Hartelijke groeten!
Beste familie de Boo!
Aangrijpend om jullie stukken te lezen.
V.a. vrijdag zijn jullie in mijn gedachten.
Vreselijk om de beelden op televisie te zien.
Indrukwekkend om te lezen wat jullie mee maakten
en mee maken door de aardschokken.
Morgen zal ik met de kinderen praten over jullie.
En we zullen zeker voor jullie bidden.
Het goede in Amerika! Ga met God.
Hartelijke groet!
Hermien Alderliesten
Dr. K. Schilderschool; Oegstgeest
Lieve mensen,
We hopen dat jullie reis kan doorgaan, om ook uit de angst en verwarring weg te zijn. Lezen over een nieuwe grote naschok en treinverkeer dat plat ligt. Veel sterkte!
Herman en Riejanne
Lieve familie, we hopen dat jullie in Amerika even bij kunnen komen van alle doorstane heftige dingen. We blijven jullie volgen. Ook in onze kerk is voor jullie gebeden door ds. Van der Vlies, jullie vast wel bekend.
Veel sterkte gewenst en een goede reis.
Groet van Ria en Leen van Wingerden
Beste Geert, Eline en kinderen,
goed om te lezen dat jullie iig ongedeerd zijn, maar wat een spanningen allemaal! We bidden jullie veel sterkte toe en ook voor de Japanners in de getroffen gebieden,
groeten van Pieter en Anne Marie
We bidden jullie van harte de vrede en rust van onze Here Jezus toe die alle verstand te boven gaat. We leven zeer met jullie en de bevolking van Japan mee.
Wat ons aangreep, de verantwoording die je voelt naar verschillende kanten toe; zeer herkenbaar!
God zij met jullie!
Hartelijke groet,
Wilco en Annelies Boogaard
Lieve familie,
Ik ken jullie welliswaar niet, maar wil jullie laten weten dat er in heel Nederland voor jullie gebeden wordt. In de kerk, op bijbelkringen, op het werk en thuis aan tafel. We leven met jullie mee en bidden om kracht en redding voor jullie en voor Japan.
Heel veel sterkte met alles!
Gods nabijheid en zegen!
Beste familie de Boo,
Via jullie verhalen op jullie weblog en op de NOS komt de ramp in Japan heel erg dichtbij. Ik wil jullie heel veel sterkte en wijsheid toewensen in deze gespannen, verdrietige tijd waarin er van alle kanten beroep op jullie wordt gedaan. God zij met jullie.
Nelleke uit de Marekerk