Geloven in Japan

Niet alleen voor ons lijkt elke dag voorbij te racen, ook het leven van de kids staat niet stil. Groeien, ontwikkelen, steeds meer kunnen en steeds meer willen. Het is hier al niet anders dan in Nederland, ook hier hebben kinderen een druk programma. Het verschil is alleen dat Japanse kinderen vrijwel al hun vrije tijd op één op andere manier aan studeren moeten besteden, terwijl wij als Nederlandse ouders voorkeur geven aan meer ontspannende naschoolse activiteiten.

Neem Thom bijvoorbeeld. Hij is nu 11 jaar en zo leergierig. Zo schreef hij een lijvig werkstuk over de Europese Unie en bestudeerde hij het element Neon. Verder is hij veel met muziek bezig. Gelukkig gaat hij naar een school waar hij mag meezingen in het koor en allerlei instrumenten kan leren bespelen. Het schooljaar loopt op zijn eind en daarom heeft hij elke week een concert om te laten horen wat hij dit jaar geleerd heeft. ‘s Avonds is het huis een kakofonie wanneer er op de piano, cello en klarinet geoefend wordt. Vandaag had hij een wendag op ‘Middle School’. Jawel, in het Amerikaanse systeem ga je na 5th Grade (groep 7) al  naar de middelbare school. Daarom vandaag een echt lesrooster, verschillende leraren en lunchen met de pubers. Thom heeft er zin in, hij kijkt uit naar meer vrijheid en meer verantwoordelijkheden. Zijn favoriete boeken en film zijn die van Diary of a Wimpy Kid (http://www.wimpykid.com/), je raadt het al, het gaat over een jongen die probeert te overleven op Middle School…

Berend leest de boeken van Wimpy Kid ook mee. Nou ja, wat leest hij niet? Hoewel hij dit schooljaar in 3rd Grade (groep 5) pas in oktober begon, heeft hij er sindsdien al meer dan 11.000 geregistreerde leesminuten opzitten. Dat moeten we als ouders bijhouden voor de juf, maar ik vergeet het soms op te schrijven. Dat is in Berends geval niet zo’n probleem. De bibliotheek op school heeft weinig meer te bieden, daarom ben ik dankbaar voor de rommelmarkt die twee keer per jaar op school plaatsvindt. Daar slepen we dan stapels boeken voor 50 yen per stuk vandaan. Berend is een dromer en reist in gedachten wat af met zijn ‘literaire’ held Geronimo Stilton (http://www.dewakkeremuis.nl/). Zijn andere passie is Lego. Toen hij vanavond voor een huiswerkopdracht op moest schrijven wat hij later wil worden, schreef hij zelfverzekerd: piloot en lego-designer. Hij moet nog even wachten, maar wil voor zijn negende verjaardag volgende maand alvast een voorproefje: een Lego space shuttle…

Julie is vandaag op schoolreis geweest. Ze is net 5 jaar geworden, zit in de tweede klas van de Japanse kleuterschool en steekt een kop uit boven haar klasgenootjes. Het leven in de nieuwe klas is een stuk harder geworden. Volgens de juffen zijn ze nu ‘oneesan’ (letterlijk grote zus) of ‘oniisan’ (grote broer) geworden en dat gaat gepaard met een strakker regime. De juf dwingt met haar harde stem genadeloos orde af en duldt geen kleutergeklungel. De filosofie is dat de kinderen gehard moeten worden om te leren door te zetten in het leven. Discipline is goed, maar het is duidelijk dat Julie en haar klasgenootjes minder vrij en blij naar school gaan. Daarom is het volgens ons zo langzamerhand tijd om aan het einde van de zomer over te stappen naar dezelfde school als Thom en Berend, Christian Academy in Japan. Gelukkig heeft ze alle Engelse tests en interviews goed doorstaan en is ze aangenomen om daar nog een jaar heerlijk ontspannen te kleuteren. Als ze uit school komt, laat ze het trouwens wel gemakkelijk achter zich. Dan knutselt ze en huppelt ze als een ballerina door het huis. Haar nieuwste ontdekkingen zijn stickers, Barbies en jurkjes! Jawel, allemaal roze.

Fleur wordt net als als zusje Lucile deze week anderhalf. Ze zijn met hun 11 kilo nog kleine meisjes en de maandenlange behandeling van hun heupjes vanwege de dysplasie heeft voor wat vertraging bij het leren lopen gezorgd. Maar afgelopen zaterdag was het zover: Fleur zette haar eerste stapjes! Niet dat ze eerder niet in beweging was; als een aapje klimt ze al weken overal bovenop. Met Lucile danst ze op de eettafel of samen plukken ze alle puzzels van een plank in de kast waarvan we overtuigd waren dat ze er niet bij konden. Wat is er mooier dan een tijdje stilletjes ‘zwemmen’ in honderden puzzelstukjes en dan samen schateren zodat mama komt kijken. Drie keer per dag trekt ze uit alle macht aan haar romper en roept voor de badkamer deur ‘ba.. ba!’ omdat ze in bad wil spetteren. Veel rust om op schoot te knuffelen heeft Fleur niet, want er is altijd wel iets nieuws te ontdekken en samen te giechelen met een broer of zus. Behalve als je haar haartjes borstelt, dat is haar grote hobby en dan kijkt ze zo hemels.

Lucile geeft op het eerste gezicht de indruk dat ze alles wat rustiger aandoet. Toegegeven, ze houdt nog steeds vast als ze loopt, maar wat het klimmen en kattenkwaad betreft doet ze niets voor Fleur onder. Zelfs met haar rechterbeentje volledig uit de kom! Daar gaat op 7 september iets aan gebeuren wanneer de orthopeed haar hier inTokio gaat opereren. In tegenstelling tot de Nederlandse arts wacht hij liever nog een paar maanden, zodat haar organen nog beter ontwikkeld zijn om de ingrijpende operatie te ondergaan en ze ook sneller zal kunnen herstellen. Het liefst heeft hij dat ze dan al kan lopen, zodat haar spieren sterk zijn. Hij heeft veel vertrouwen in een goede uitkomst en wij hopen mee. Lucile gaat in ieder geval nog een paar vrije, gipsloze maanden tegemoet! Die brengt ze heel graag met haar duimpje in haar mond op schoot door. Of met een boekje op de bank. Net als Fleur heeft beauty ook Lucile’s aandacht. Toen Fleur door een overvolle luier een schone broek aan moest, viel het Lucile al snel op dat ze een andere broek aan had. Ze ging op zoek in hun kamertje en vond dezelfde broek. Ze wurmde haar eigen broek uit en kwam dezelfde broek als Fleur bij ons brengen. Die moest en zou ze aan!