Geloven in Japan

Soms kom je in een rol terecht die je niet voorzien had. Zo bemiddelen we als kerk soms tussen Amerikaanse schrijvers en een Japanse christelijke uitgeverij. Vorig jaar werd zo ‘De Bijbel, het boek van Jezus’ (Sally Lloyd-Jones) gepubliceerd en in januari verscheen Tim Kellers ‘Vrijgevige God’. Door de contacten met de uitgeverij kunnen we bijbels en andere christelijke boeken met korting kopen en doorgeven. En de uitgever bood ons nog een bonus aan: gratis naar de preview van de nieuwe Narnia film, ‘de reis van het drakenschip’, die hier eind februari uit komt in de bioscoop!

Ik moet zeggen, dat was een bijzonder uitje! Geert en ik zijn in jaren niet naar de film geweest, dus onze filmkennis is gebaseerd op recensies en DVD’s. In deze cultuur zijn andere babysitters dan oma ‘not done’, dus samen een paar uurtjes er tussen uit lukt vrijwel nooit. En alleen ga je ook niet zo maar iets leuks voor jezelf doen, als er thuis 6 mensen op je wachten en je budget krap is. Behalve als je een gratis bioscoopkaartje krijgt!

Daarom op deze doordeweekse ochtend de jongens op de trein naar school gezet, Julie naar de kleuterschool gebracht, de tweeling op bed gelegd voor hun ochtenddutje terwijl Geert thuis werkt. Ik ga naar het uitgaanscentrum van Tokio, Roppongi, naar de film. Het is tien uur ’s ochtends en alles is nog uitgestorven. Op een enkele schoonmaker van de vele nachtclubs na die alle ranzigheid van de afgelopen nacht proberen weg te poetsen. Een enkele schaars geklede, moderne geisha wankelt op haar veel te hoge hakken behoedzaam langs de emmers op weg naar huis voor een paar uurtjes slaap.

Als ik in de zaal aankom is de film net begonnen. Het is aardedonker en nachtblind als ik ben zoek ik mijn weg op de tast . Heel veel haren en schouders. Eén voor één mompelt iemand ‘deze plaats is bezet’, maar uiteindelijk vind ik een lege stoel. Jas uit, achterover zitten, crackertjes uit mijn tas, flesje druivenfanta erbij en genieten maar. Deze derde Narniafilm naar de boeken van C.S. Lewis is net als de vorige (Prince Caspian) heftig, maar prachtig gemaakt en zeker bruikbaar voor evangelisatie. De concepten zonde, verleiding, zelfdiscipline maar uiteindelijk jezelf niet kunnen redden, worden duidelijk neergezet en daarmee biedt de film genoeg aanleiding tot gesprekken.

Na de film gaat het licht aan. Ik blijk in een bioscoopzaaltje met ongeveer 50 mensen te zitten. Wat het mooiste is, ongeveer een derde is non! Dat verklaart waarom ik dacht dat zoveel mensen die ik op zoek naar een zitplek op de tast waarnam een capuchon op leken te hebben… Zoveel nonnetjes heb ik nog nooit in Japan gezien! Ik schiet in de lach bij dit zeldzame tafereel en vraag me af wat ze van de actiefilm vonden. Misschien was het beeld van hun bruidegom Jezus als Aslan, de grote sterke maar toch zeer aaibare leeuw wel heel aantrekkelijk. Ik heb geen tijd om hun mening te vragen. Mijn uitje voor dit jaar (dit decennium?) zit er weer op.

Ik heb met deze derde Narnia film weer een nieuwe titel in mijn selectie ‘redemptive movies’. Films die bevrijdend zijn, die je een glimp van het koninkrijk van God geven (ookal zijn het soms niet specifiek christelijke films). Voor mij horen bijvoorbeeld ook ‘Up’ en ‘Horton’ daarbij. Allebei animatiefilms zonder christelijke achtergrond die zowel voor kinderen als volwassenen geschikt zijn, maar met een boodschap van hoop. Als je die bijvoorbeeld samen met iemand kijkt die geen christen is, dan geeft dat volop aanleiding om over het Goede Nieuws van de bijbel te praten. Nieuwsgierig? Ga dan vandaag nog even langs de DVD-winkel of de videotheek. Nog veel meer filmtips vind je op de filmwebsite van het christelijk opinieblad CV Koers: www.blikoponeindig.nl.