Geloven in Japan

Het is deze week de zogenaamde Gouden Week in Japan. Dat betekent een reeks van drie opeenvolgende nationale feestdagen: 3 mei is de dag van de Grondwet, 4 mei is Groen dag en 5 mei is Kinderdag. Vooral die laatste werd dit jaar uitbundig gevierd. De symbolische karpervlaggen wapperden door het hele land, zelfs boven de puinhopen in de gebieden zwaar getroffen door de aardbeving en tsunami. De karpers die tegen de stroom inzwemmen staan voor Japan die doorzet om er weer bovenop te komen. Het is zeldzaam dat Japanners een aantal vrije dagen achter elkaar hebben, dus grijpt iedereen deze aan om te reizen. Zo ook Grace City Church. Wij sloten ons met bijna 50 Grace City leden per bus aan bij de uittocht uit Tokio en bereikten na 8 uren file rijden onze bestemming, een christelijke kamphuis in de bergen van de prefectuur Nagano, 200 kilometer ten westen van Tokio.

Deze week is er voor het eerst sinds de aardbeving van 11 maart geen Grace City Relief team naar het rampgebied gegaan. Iedereen is moe en als staf besloten we om deze dagen te gebruiken om als gemeente op adem te komen. Natuurlijk werd er in de wandelgangen veel ervaringen en ideeën over de noodhulp gedeeld, maar het thema was de ‘zendingsbewuste kerk’. Wel leidde ik de eerste avond waarin we aan de hand van een eenvoudige vragenlijst in kleine groepjes van vier mensen over onze persoonlijke ervaringen op en na 11 maart konden praten. Al weken kregen we namelijk signalen vanuit de gemeente dat er zoveel aandacht naar het verlenen van noodhulp uitgaat, dat het gevoel soms ontstond dat eigen leed en zorgen er niet toe deden. Wat uitging van anderhalf uur, werd aan menig tafel een intens gesprek van drie uur. Harten werden gelucht en tranen geplengd.

Verder was het een echt kamp zoals je dat wel kent: wandelen, zingen, bijbelstudie, samen eten en af een toe een spelletje. En natuurlijk tot in de late uurtjes kletsen. Uitgebreid bijpraten met mensen die vanaf het begin met de gemeente bijdraaien en kennismaken met nieuwe gezichten. Zo hadden we Emiko meegevraagd. Ze kwam via via een paar weken voor de aardbeving voor het eerst naar een dienst. Deze vrijgezelle vrouw van in de veertig was bang dat ze als niet-christen niet welkom was, maar ontdekte dat het tegendeel waar was toen Geert haar bij binnenkomst hartelijk ontving. Ze kwam nog een paar keer terug, maar durfde na de aardbeving niet meer. Tot ze afgelopen zondag voor het eerst weer haar gezicht liet zien. We nodigden haar uit voor het retraite en namen veel tijd om met haar over de bijbelstudies na te praten. Een uur voor vertrek terug naar Tokio kwam het hoge woord eruit: ik geloof. Feest in de hemel, feest in Grace City Church! Voor de Grace kids was het ook feest: voor hen stelde ik een programma over de vruchten van de Geest samen. Wat genoten deze stadskinderen van zoveel groen en buiten spelen!

Het was goed om zo als gemeente even afstand van Tokio, van alle stress te nemen en met elkaar te ontspannen. Toen we gisteravond thuis kwamen, maakten we de fout om in één keer alle media weer over ons heen te laten komen: email, internet, televisienieuws en de krant. Een reportage over een visagiste voor dode lichamen (het is de gewoonte in Japan om het gezicht van overledenen te masseren en op te maken zodat voor de familie die achterblijft een vriendelijk gezicht als laatste indruk op het netvlies blijft – zie ook de film Oscar winnende film ‘okuribito’ of ‘departures’ http://www.departures-themovie.com/) die in het rampgebied lichamen die vanonder het puin vandaan komen toonbaar maakt, deed de deur dicht. Als bonus gevolgd door levensechte animaties van instortende steden als een grote aardbeving (8 op de Richterschaal) deze regio treft. Alles kwam weer terug. Ondanks de vermoeidheid van de kerkretraite sliep ik bijzonder slecht. Ik moet leren om niet alle nieuws in me op te nemen. Prediker wist al waar hij het over had, toen hij zei : Want wie veel wijsheid heeft, heeft veel verdriet. En wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart. (1:18)