Geloven in Japan

We hebben een paar spannende dagen achter de rug. De staf van Grace City Church bereidde een dienst voor waarvan niet zeker was of het door zou gaan. Dominee Fukuda de preek, de worship leader de liederen, een team om de gehuurde zaal in te richten als een kerk met alle benodigde apparatuur, Geert de powerpoint-presentatie met alle liederen en de rest van de liturgie en ik de kindernevendienst. Het gaat om de dienst van aanstaande zondag. Het is nog maar vrijdag, dus het moet nog waargemaakt worden, maar ons geloof is groot: zondag wordt Sayaka gedoopt, de eerste Japanner die in Grace City Church tot geloof is gekomen! Of het doorgaat of niet ligt niet aan haar geloof. Ook dat is groot. Maar ze is opgebrand. Afgedraaid. Afgemat. Ingestort. Kapot door overwerk dat nooit af komt.

Vorige week vrijdag kwam ze nog naar de kring. Ze was zowaar een keer op tijd. Dat verklaarde ze door het feit dat het ‘no-zangyou’ dag was. De enige dag per maand dat er niet overgewerkt mag worden bij haar bedrijf. Dat maakte haar verhaal los. Ze was moe en kan de enorme werkdruk niet meer aan. Na een aantal jaar doorploeteren, vatte ze moed en stapte naar haar baas om te vertellen dat er iets moet veranderen. De reactie van haar baas was dat die zelf in tranen uitbarstte; zij kan het zelf ook niet meer aan maar kan de opdrachten van hogerhand niet beïnvloeden. Zaterdag genoot Sayaka bij ons thuis met nog een paar andere single ladies uit de kerk van een gezellige meidenfilm met koek en chips. Een zeldzaam moment van ontspanning. Zondag was haar blik weeral strakker, ze was duidelijk weer gespannen. Maandagmorgen op werk naar haar werk kreeg ze paniekaanvallen en ze maakte rechtsomkeer naar huis. Daar belde ze ons. Ze durfde niet meer in de trein, niet meer naar haar werk.

Wat konden we doen? We luisterden, probeerden te troosten en te bemoedigden. Over de doop die voor aanstaande zondag gepland staat, spraken we maar even niet. In geen geval wilden we extra druk op haar uitoefenen. Al was het alleen al omdat ze om naar de kerkdienst te gaan de trein in moet. Of omdat allerlei niet-christen vrienden zullen komen en met eigen ogen zien hoe Sayaka veranderd is. Ze is een rationele denker. Hoogopgeleid en op beide hoge hakken staat ze midden in de wereld. Nu heeft die wereld haar bijna verpletterd. Ze weet dat alleen Jezus haar kan redden. Vanmiddag belde ze. Ze realiseert ze meer dan ooit dat ze het in dit diepe dal van haar leven alleen van de Here God hoeft te verwachten. Zelf sprak ze het verlossende woord: ‘ik kan toch nog wel gedoopt worden zondag?’

Sayakas verhaal staat niet op zichzelf. Ik zou blog na blog entree kunnen schrijven over andere vrienden. Zo kwam Kono, een IT-werker bij een verzekeringsmaatschappij, vorige week langs. Hij had zijn stem verloren. Hij was niet verkouden. Met een diep krakend geluid en handen en voeten legde hij uit dat de dokter verteld had dat het door de stress komt. Het kan wel 3 maanden duren, maar het werk moet doorgaan. Daigo is manager bij een logistiek bedrijf. Hij moet bijna 24 uur op zijn post zijn en Geert eet om de week een rijstbal bij hem aan zijn bureau. Zijn kantoor kan hij niet uit. Hij wil stoppen maar zijn baas ligt opgebrand in het ziekenhuis. Hij kan het niet over zijn hart krijgen om juist nu het bijltje erbij neer te gooien. Tsutome is manager bij een ingenieursdetacheringsbureau. Het aansturen van zijn team brengt zoveel verantwoordelijkheden mee dat hij geen moment meer kan ontspannen. Hij overweegt zich helemaal terug te trekken en zich te wijden aan de hobby waar hij nooit meer aan toe komt: modellen van futuristische ruimteschepen ontwerpen en bouwen. Ken is accountant en wil trouwen. Maar hoe kom je een vrouw tegen als je nooit vrij hebt? Hij haalt het vaak nauwelijks naar de kerk; soms komt hij gelijk vanaf kantoor en andere moment valt hij om een uur of vijf ‘s middags met natte haren bij het koffiedrinken na de dienst binnen, hij was te moe om op tijd op te staan…

De jonge professionals in Tokio werken zich dood. Letterlijk. De belangrijkste doodsoorzaak voor dertigers is overwerk. De Japanse taal kent er zelfs een apart woord voor: karoshi. Tot nog toe namen we het als staf van de kerk aan als een lastig kenmerk van onze doelgroep, een onvermijdelijk feit. Iets wat we met lede ogen aanzagen. Maar Sayaka heeft ons strijdbaar gemaakt. We besloten deze week om het als thema bovenaan de prioriteitenlijst van Grace City Church te zetten. We moeten met elkaar in gesprek over een betere balans tussen werk en de rest van het leven. We moeten als leiders van de gemeente luisteren, bemoedigen, helpen, onderwijzen en uitdagen. En zelf ook zoeken naar een betere balans in ons eigen leven. Daarom genoeg voor nu…