weggepoetst
In het vorige stukje refereerde ik al even aan het schoonmaken voordat het nieuwe jaar begint. Dit zijn zeldzame vrije dagen voor Japanners en als het poetsen gebeurd is, gaat iedereen shoppen om alles wat bij de grote schoonmaak weggegooid is te vervangen. Het principe consuminderen is hier nog niet doorgedrongen. Met de huidige koers van de euro valt er voor ons weinig te winkelen en dat is prima, want we hebben ook niets nodig. Sterker nog, we hebben rondom alle kerstfeestjes zoveel lekkers gekregen dat we besluiten om te delen en pakketjes voor de daklozen in ons stadsdeel te maken. Met een tas vol zakjes met daarin een paar warme sokken, een rijstbal met vis, een broodje, pakje sap en een handvol chocolade trekken we samen met tienduizenden shoppers het winkelcentrum in.
Maar de mannen en vrouwen in hun kartonnen schuilplekken zijn niet te vinden. En dat komt niet door de mensenmassa’s die op de been zijn. De tassen van Vuitton, Dior en Armani schuren langs mijn benen. Ik ben blij dat we Fleur en Lucile op onze buik meedragen, want met onze roze twinmobiel zou er geen doorkomen aan zijn. In de parkjes naast de openbare toiletten, onder de bruggen, in de gangen die naar de metrostations leiden, geen zwerver te bekennen. Het is in Tokio ook koud geworden. Niet te geloven dat juist nu alle daklozen ook weggepoetst zijn. Net als al die andere rommel die je aan het eind van het jaar opruimt. Wat je niet ziet is er niet, redeneren velen. Japanners zijn meesters in het ophouden van de schone schijn.
Ten slotte dwalen we af naar het nabijgelegen park bij het keizerlijk paleis. Daar loopt op een enkele toerist na niemand. Hoewel, alle bankjes zijn bezet. Met grijze schaduwen en heel veel vuile tassen. Als we dichterbij komen, begrijpen we dat we de daklozen gevonden hebben. We hebben lang niet genoeg pakketjes. Het kaartje dat Thom schreef met de tekst ‘ganbatte’ (houd vol) en in de zakjes stopte, tovert een glimlach op de gegroefde gezichten. Berend is bewogen met het lot van degenen voor wie we niets meer hebben. Zelf hebben ze het niet door, want ze liggen in het winterzonnetje te slapen. We beloven hem dat we volgende week weer gaan.