Geloven in Japan

De zendingsboekjes zeggen het allemaal, dat het zo belangrijk is om een sterk thuisfront te hebben om goed op het zendingsveld te kunnen functioneren. En dat is gewoon waar. Heel erg waar. Als we in Japan zijn merken we dat omdat alles wat maar enigszins een link met Nederland heeft soepel verloopt. Maar als we hier zijn, zien we dat hele leger hulptroepen live in actie.

Het is gevaarlijk om voorbeelden te geven omdat de lijst nooit uitputtend kan zijn. Zoveel vrienden, familie en collega’s zijn betrokken. De één wast een mand wasgoed weg, de volgende vangt de kids op uit school, een ander neemt ze mee voor een ritje met een Nederlandse trein, een fleecevest voor mij omdat Nederland in september toch kouder blijkt te zijn dan mijn herinnering me wijsmaakte, een afdruk van Geerts preek bij gebrek aan een eigen printer, iemand haalt wat potjes fruit voor de tweeling als ik die bij het boodschappen doen vergeten ben, een ander stelt haar bakfiets ter beschikking, of een tas knutselspulletjes voor Julie, lego en auto’s voor Thom en Berend, wipstoelen voor Fleur en Lucile… en zo kan ik eindeloos doorgaan. But you got the picture.

In Tokyo bouwen we met alles wat we zijn en alles wat we hebben aan de gemeenschap van Christus. Maar Grace City Church is er nog lang niet wat betreft onderlinge zorg. Het is een deugd (of om Thom te citeren: “caring is a virtue and a virtue will never hurt you” – zorgen is een deugd en een deugd zal je nooit kwaad doen) om zelf door te zetten. Tot je er bij neer valt. Geen enkel woord in Japan klinkt zo vaak als ‘ganbaru’ (doorzetten). Het is zelfs de doelstelling van Julie’s Japanse kleuterschool om kinderen te vormen tot ‘ganbareru kodomotachi’ (kids die kunnen doorzetten). Zo probeert iedereen het op eigen kracht te rooien. Iets dat op zich bewonderenswaardig is. Sommigen gooien al te snel de handdoek in de ring of lijken nooit hun eigen probleempjes op te willen of kunnen lossen. Maar het kan ook te maken hebben met trots. Of gebrek aan vertrouwen in je omgeving. Of gebrek aan geloof. Dat je geliefd bent, ook met je tekortkomingen.

Makoto en Michiru Fukuda waren erg onder de indruk van ons thuisfront (in de breedste zin van het woord) toen ze twee weken hier bij ons in Nederland bivakeerden. Het motiveert ze om verder aan de gemeenschap van Grace City Church te bouwen. Eén van de rollen van Geert en mij in de kerk is het zogenaamde ‘community formation’, misschien het best te vertalen als opbouwen van de gemeenschap. Op allerlei niveau’s. Door structuren aan te brengen zoals kringwerk, het geven van leidertrainingen of organiseren van events. Maar ook heel persoonlijk door relaties te bouwen, onderlinge betrokkenheid te stimuleren en zelf te zorgen. In deze acht weken hebben we daartoe heel veel inspiratie opgedaan!

Dank aan iedereen die op welke manier dan ook bijdraagt aan Geloven in Japan en aan ons gezin. Misschien op afstand door gebed, het sturen van een pak hagelslag of het invullen van een machtigingskaart. Misschien tijdens dit verlof heel dichtbij. Ik kan hier niet iedereen bij naam noemen. Maar als je dit leest, weet je wel dat ik jou bedoel. Ter illustratie een plaatje van onze thuisfrontcommissie.