theekransje
Vanmiddag hebben we een theekransje met moeders uit onze woontoren gehouden. We wonen met het grootste gezin in het kleinste apartementje, maar er kunnen er altijd nog meer bij. Een paar moeders mailden dat ze niet konden komen vanwege verkoudheid van hun kinderen (overal staat de airco te loeien om de vochtige warmte te bestrijden en als je daar vlakbij zit, vat je gemakkelijk kou). Vier anderen kwamen wel. Iedereen bracht een kindje mee, dus we hadden een gezellig vol huis.
De meeste gezinnen in ons gebouw komen oorspronkelijk niet uit Tokio. De ouders zijn afgestudeerd aan de beste provinciale universiteiten en werden uitverkoren voor een baan in Tokio. Zo kwamen ze hier op ons eiland naast het centrum, Kachidoki terecht. Met elkaar vullen we twee torens van 58 verdiepingen waarin 8.000 mensen wonen (zie foto hiernaast). Iedereen is ontworteld, iedereen mist een gemeenschap, een verband waarin je een plekje hebt. Daarom organiseren we hier thuis het jaarlijkse kerstfeest voor de hele 51ste verdieping. De eerste keer kwamen 6 gezinnen, de tweede keer 10. Ook de zogenaamde ‘ochakai’ (letterlijk thee-ontmoeting) dient om mensen die hier wonen met elkaar in contact te brengen en zo een gemeenschap vorm te geven. Zo kunnen we heel letterlijk een naaste voor elkaar zijn en heel praktisch het Evangelie handen en voeten geven.
Elke twee maanden mail ik een groep vrouwen en nodig hen bij ons thuis uit. De meeste van hen leer ik kennen in de lift (je hebt veel tijd om te kletsen terwijl je 51 verdiepingen opstijgt of afdaalt), in het park of in de supermarkt op de begane grond van onze toren. Tussendoor spreek ik één op één met hen af. De ochakais organiseer ik op mijn eigen half-westerse half-Japanse manier. Dat maakt het interessant voor mijn bezoekers. Ik bak wat brownies, leg koekjes netjes op een schaal, een paar vrolijke Europese servetten en flessen met koude Japanse thee erbij en de tafel is gedekt. In de keuken zet ik schaaltjes klaar voor de koek en chocolade die de moeders meebrengen. Ik ken de luxe tasjes waarin het lekkers inzit en als ik in het nabijgelegen Ginza, het dure winkelgebied waar ook onze gemeente samenkomt, in de etalages van de patisseries kijk, schrik ik me wild dat ze een doos met kleine koekjes van 2 euro per stuk (dus 20 euro per doosje!) meenemen.
Vandaag kwamen twee jonge vrouwen voor het eerst: Ooyama en Matsumoto. Ze zijn allebei een jaar met ouderschapsverlof en vandaag was een welkome afwisseling in het eenzame bestaan als moeder van een jong kind. De vaders zijn altijd aan het werk en bijna nooit thuis. Zo is Ooyama’s man producer van televisieprogrammas voor een commerciele zender. Vanuit ons raam kunnen we de studios zien liggen en haar zoontje bonkt op het raam, wijst en roept ‘papa, papa!’. Maar meer dan dat krijgt hij meestal niet van zijn vader te zien. Buurvrouw Yoshida biedt haar een schrale troost en zegt: ‘Mijn man is in het weekend wel vrij en tot nog toe ging hij altijd golven. Nu heeft hij een nieuwe hobby. Hij wil graag een elite-member van de Japan Airline miles-spaarprogramma worden en daarom maakt hij vluchten in het weekend om punten te verdienen. Aanstaand weekend vliegt hij heen en weer naar Hong Kong. Dus zelfs als je man meer vrij zou zijn, is het maar de vraag of je hem meer zou zien…’. Iedereen herkent zich in elkaars verhalen. Matsumoto zucht eens diep en zegt dan: ‘maar ik ben zo blij dat ik vandaag hier bij jullie kan zijn, eindelijk heb ik een community gevonden!’.
Ook Hiraoka en Saida ontmoetten elkaar voor het eerst. Allerlei onderwerpen van kleuterschool tot hoe je het beste het balkon schoon kunt maken passeren de revue. Ook gaat het over geluidsoverlast. Hiraoka vertelt hoe haar man pas naar de bovenburen ging met de vraag of de stampende kinderen zich een beetje in konden houden. Na een uurtje komen we er achter dat Saida rechtboven Hiraoka woont en het kwartje valt. Zij had diep beschaamd Hiraoka’s boze man te woord gestaan. In dat uur waren deze twee vrouwen vriendinnen geworden en samen lachen ze om het incident. Verzoening! Zo bouwen we aan de community en laten we onszelf kennen als kinderen van God de Vader die ons voor community met Hem èn elkaar geschapen heeft.