Geloven in Japan

Het is aandoenlijk en symboliseert hun overgave: Tsutomu en Yuuji zitten op hun knieën met het hoofd gebogen. Zo doopt dominee Fukuda met handenvol water deze twee jonge mannen. Allebei niet ouder dan 30 jaar, single, drukke baan en zichtbaar gelukkig. Ze hebben gevonden wat ze al jaren zochten: Jezus. 

In de meeste Japanse kerken moeten de dopelingen getuigenis afleggen: hun levensloop en de rol van God daarin uitleggen. Dat vragen wij in Grace City Church niet. Daar zijn we wellicht te reformatorisch voor. Beducht dat zo’n mensenverhaal afleidt van het veel grote Verhaal van God. Dat van zijn reddingsplan door Jezus. Daar gaat het bij de doop om. Natuurlijk, dat moet je eerst wel geloven voordat het water langs je voorhoofd druipt en daarom leggen ook Tsutomu en Yuuji eerst belijdenis van hun geloof af.

Ze hoeven hun verhaal ook niet te vertellen, scenes flitsen door mijn hoofd terwijl ze daar zo zitten. Ik kan Tsutomu’s ogen nu niet zien, dat kon ik 3 jaar geleden ook niet toen hij bij ons aan tafel zat, weggedoken achter een dikke bos zwart haar. Hij kwam toen naar onze bijbelstudies, maar het was toen moeilijk om echt contact met hem te maken. Met ogen of met woorden. Wel zag je zijn honger naar … ja, naar wat eigenlijk? Achteraf noemt hij het een zoektocht naar zijn identiteit. Tijdens zijn studie biologie begreep hij dat levende organismen te complex zijn om zomaar onbedoeld te ontstaan. Hij ging op zoek naar zijn oorsprong en zijn doel. Zijn tante vertelde hem dat hij bij ons moest zijn. Geboeid luisterde hij en zag het als een stapje op weg naar een waarheid. Dat die in de bijbel te vinden was, daarvan was hij toen nog niet overtuigd. We verloren hem uit het oog, tot zijn tante ons dit voorjaar opbelde. We namen opnieuw contact met hem op. Zijn haren waren inmiddels korter en niet alleen oogcontact maar ook een gesprek bleek mogelijk. Hij volgde CROSSROAD, onze beginnersbijbelstudie en begon naar diensten te komen. Na een dienst in de zomer kwam het hoge woord eruit: “ik geloof”.

Yuuji kwam net iets eerder tot geloof, in Engeland. Net als veel Japanse twintigers van gegoede families, brengt hij ook een gedeelte van zijn studie in het buitenland door. In Brimingham krijgt hij verkering met een Brits meisje en hij bezoekt bijeenkomsten van haar christelijke studentenvereniging. Hij is vooral geïnteresseerd in het meisje, maar ook meer informatie over het christendom vindt hij mooi meegenomen als cultuurstudie. Hij is op dat moment tenslotte in een christelijk land. Voor het laatste deel van zijn studie verhuist hij naar Londen. Zijn vriendin maakt het uit, niet alleen vanwege de afstand, maar vooral vanwege de geestelijke kloof tussen hen. Ze wil geen vaste relatie met iemand die geen christen is. Zijn hart is gebroken. In plaats van bitterheid ervaart hij een groeiende belangstelling voor die Jezus die zijn relatie onmogelijk maakte. Tot op dat moment is hij nooit uit eigen beweging naar de kerk geweest, maar hij raakt ervan overtuigd dat hij zelf wil ontdekken wat het christelijk geloof inhoudt. In de Londense kerk All Souls vindt hij monden die vertellen, oren die zijn vragen willen horen en een warme gemeenschap. Bovenalles ontvangt hij er geloof. Goed komt het niet meer met zijn ex en daar heeft hij vrede mee. Hij verhuist terug naar Japan en voegt zich bij onze gemeente. Sinds gisteren als belijdend en dooplid!