oerknal
“Er was een cosmische aanval en toen ontstond de aarde. Daarna regende het tien dagen en zo ontstond de zee. Daarin zat plankton en daaruit groeiden grotere vissen. Vervolgens ontwikkelden die zich tot reptielen en daarna zoogdieren. Daaruit kwamen een soort mensapen voort, toen de cromagnon-mens en tenslotte wij.” Nu ze mijn vraag naar het ontstaan van de aarde heeft beantwoord, leunt Asae naar achteren en doet voldaan haar armen over elkaar. Haar blik spreekt boekdelen: zo is het en niet anders. Moet ik nu lachen of huilen? En dit vinden veel mensen gemakkelijker te geloven dan het scheppingsverhaal?!
Na een aantal jaren ben ik inmiddels redelijk ervaren in de discussie over dit onderwerp en daarom vraag ik haar hoe die oerknal zo maar kon gebeuren. Een triomfantelijke blik alsof ze weer een ronde verder komt in deze quiz: “dat materiaal kwam uit een zwart gat!”. Als ik vraag waar hoe dat zwarte gat dan is ontstaan, betrekt haar gezicht. Ze begrijpt mijn vraag niet, want een gat is toch niets. En niets hoeft toch niet te ontstaan? Ik wil haar niet boos, maar wel in gezonde verwarring brengen en vraag hoe deze kennis heeft opgedaan. Alle Japanse kinderen leren dat in de vijfde klas van de lagere school. En ze verzekert me dat het geen theorie is, want dat woord had ik blijkbaar gebruikt, maar de feitelijke waarheid. Oh.
Voorzichtig introduceer ik een andere waarheid. Onder het mom van ‘zo zien christenen dat’. Aanleiding van deze discussie is de Engelse les die Asae bij mij volgt. Ze is 32, single en OL (spreek uit als ‘o- ellu’een verjapanst Engels woord dat Office Lady betekent, een soort mix tussen administratief medewerkster en secretaresse). Ze wil graag hogerop en daarvoor heeft ze Engels nodig. Maar Engelse les is duur en bij mij kan ze het gratis krijgen. Maar dan wel in de vorm van bijbelstudie. Deze keer is het thema Thanksgiving. We praten over de Pigrim fathers, kalkoenen en waarvoor en waarom we wie kunnen danken. We lezen 1 Timoteüs 4:4 waarin staat dat alles wat God geschapen heeft goed is en dat we Hem kunnen danken. Omdat we bij Dankdag vooral denken aan wat God ons in de natuur geeft, lezen we ook het scheppingsverhaal. Zo leest Asae vandaag voor het allereerst in de bijbel. Ik vind het gaaf om zo’n mijlpaal bij te wonen. Er gaat een nieuwe wereld voor haar open.
Geert en Kono
Ik herinner me hetzelfde moment, zo’n zeven maanden geleden met Kono. Typisch Japanse, hoogopgeleide zakenman die elke avond tot in de late uurtjes op kantoor zwoegt. Behalve op de woensdagavonden wanneer ik Engels geef, dan doet hij er alles aan om er te zijn. Zijn oorspronkelijke motivatie was Engels leren, inmiddels gaat het dieper. Hij geniet van de gezelligheid, de ontspannen sfeer en het bonte gezelschap. Op de meest wonderlijke manieren vinden ze mijn zogenaamde les. Maar Kono heeft ontdekt dat er meer is. Doodzenuwachtig vertelde hij de groep die eerste avond in april over de evolutietheorie. Alsof ik de knetters van de cosmische ontploffingen kon voelen in zijn woorden. Die scherpe kantjes zijn er nu af.
- ik check de opdrachtenkaart van Wakaba
Zaterdag organiseerde ik een Grace Kids’ uitje naar de dierentuin. Net zoals de Engelse les één van de vele ‘ingangen’ tot de community van Grace City Church. Zo sjouwden we met meer dan 20 mensen door de Zoo terwijl de kinderen hun checklist met dieren afwerkten en wij bouwden aan de relatie met de ouders. Kono, zijn vrouw en twee dochtertjes waren er ook. Toen we na vier uren uitgeput over het hek bij de giraffes hingen, realiseerde ik me dat deze langnek het eerste dier was dat ik daadwerkelijk met aandacht bekeek. Mijn aandacht was tot dat moment meer uitgegaan naar mensen dan dieren. In het gewone leven is er zo weinig tijd om uitgebreid te praten, dus probeerden we dit uitje maximaal te benutten. Het was het tijd om de opdrachtenkaart van de kids na te kijken. Behalve dat ze een reeks dieren moesten vinden, waren er ook een aantal vragen. De laatste vraag luidde: wie heeft de dieren gemaakt? Toen ik de zes-jarige Wakaba-chan’s kaart nakeek, moest ik meteen aan Kono, haar vader, denken. Ik had haar met ouders zien overleggen. Hij had haar ingefluisterd: “schrijf maar: ik weet het nog niet”. Er is evolutie in zijn denken. Er is openheid. Er is hoop!