Geloven in Japan

Toen je de titel van deze blog zag, begon je in je onderbewuste al terug te tellen: tien, negen, acht… Nee, er is geen raket de lucht in geschoten, maar gisteren is wel onze kerk gelanceerd! Precies 2 jaar telden we af tot dit moment: het officiële moment waarop Grace City Church ‘gelanceerd’ wordt, de openingsdienst. We vierden dit in Japan zo belangrijke ritueel met een zaal vol gemeenteleden, zoekers, vrienden en dominees in stemmige pakken.

Alweer hoor ik je denken, maar dat is toch mosterd na de maaltijd als die kerk al twee jaar geleden geboren is en je sinds Pinksteren elke zondag diensten hebt. In onze westerse ogen misschien wel. Maar in dit land zijn rituelen om van de ene fase naar de andere over te stappen bijzonder belangrijk. Psychologisch belangrijk voor de gemeenteleden die zo hard meewerken, als bevestiging dat we als kerk echt zijn en er toe doen. Belangrijk in het proces van erkenning van ons bestaansrecht door de denominatie die we in de toekomst in hopen te stromen, de Presbyteriaanse kerk van Japan.

We zijn nu nog niet officieel lid van de Presbyteriaanse denominatie omdat een pioniersgemeente als de onze niet in hun stramien past. Maar onze dominee, ds. Fukuda is wel predikant binnen dat kerkgenootschap en met onze reformatorische leer past onze kerk daar theologisch prima in. Alleen qua vorm, tja. We werken in een uniek gebied met een bijzondere doelgroep en daarom maken we soms wat onorthodoxe keuzes waar het gaat om locatie (type Starbucks), evangelisatieactiviteiten (business seminars, concerten, kunst, etc.) of  aanvangstijden van diensten (15.00 uur).

Dat kerkcultuurverschil zagen de mannenbroeders in donkere pakken, afgevaardigd door de synode, gisteren bevestigd toen een professionele saxofonist (geen christen, maar door zijn werk in onze gemeente wel open voor het evangelie) een jazz versie van een gezang uitvoerde. Met z’n drietjes op een leren bank keken ze zuinigjes toe. Was het inderdaad om die andere keuzes die we maken waar het gaat om vorm? Of was het omdat in hun kerkjes alleen nog een paar bejaarden over zijn en ze in Grace City Church tussen tientallen twintigers en dertigers zaten?

Hoe dan ook, het was een feest en alleen daardoor al goed en opbouwend voor onze kerkgemeenschap. Alle eer aan God, want het is niets minder dan een wonder dat we tegen de trends, tegen de trieste statistieken en ondanks alle tegenkrachten in het hart van de Japanse samenleving als kerk groeien en bloeien! En zoals het gaat bij een lancering kijken we verwachtingsvol omhoog: the only way is up!