Geloven in Japan

We zijn in Nederland! Misschien ben ik je al tegengekomen, op Schiphol, in de Marekerk of in de Winkelhof  in Leiderdorp … Het is heerlijk om weer even thuis te zijn. Het genieten zit in kleine en grote dingen: de kleine dingen zijn een plakje ontbijtkoek, een vrolijk servetje, een kaartje in de brievenbus of een vriendin zomaar aan de voordeur.

Een grote dag was het gisteren. Het was namelijk een drukte van belang, de hele dag hielden we hier aan het Frederik Hendrikplantsoen open huis voor mijn verjaardag. Dat betekende koffie, thee, gebak en ander lekkers. We hadden het iets meer des Boo’s gemaakt door een vrolijk roze tafelkleedje met stippen en vrolijk gekleurde vlaggenlijnen. Maar wat de dag vooral bijzonder maakte, was het bezoek! In Japan worden verjaardagen niet gevierd, al  doen we dat als gezin natuurlijk zelf wel. Zo had ik in 10 jaar geen visite op mijn verjaardag gehad… Maar dat hebben velen van jullie gisteren ruimschoots goedgemaakt! Of ik hier nog eens 10 jaar op zou kunnen teren? Dat weet ik niet, misschien hebben we juist wel de smaak te pakken gekregen. Mijn moeder in ieder geval wel, want die vroeg toen ze weer naar huis ging: “zullen we het volgend jaar weer hier vieren?”.

De smaak die we weer te pakken hebben, is niet alleen die van hagelslag, yoki, moorkoppen, frikandellen en ander Hollands lekkers. Maar vooral die van de nabijheid van al die mensen die ons dierbaar zijn. Thom zei vanmorgen bij het ontbijt: “ik hoop dat als ik later groot ben, ik ook zulke vrienden heb, net als jullie die nu hebben. Maar hoe maak ik die?” Poeh, dat was een diepe vraag op de niet zo vroege morgen. We dachten er samen over na, maar kwamen er niet helemaal uit. Een typisch geval van genade. In ieder geval concludeerden we dat het met liefde, trouw, opofferingsgezindheid (je zou eens in dit tijdelijk onderkomen eens moeten kijken wat iedereen met ons deelt: een huis met tuin, van ledikantjes tot een mobiele telefoon, van potten jam en pindakaas tot haren knippen en van vuilnisbakken tot fietsen!) te maken heeft.

Verder is er boven alles verwondering dat 10.000 kilometer ons niet wegvaagt uit de harten van zovelen, net zoals al die mensen door ons geliefd zijn en worden opgedragen in gebed. Daar ligt wellicht een sleutel en dat zag Thom ook, in het feit dat we verbonden in Christus zijn. Niet alleen nu. Want dan zouden tussenpozen van 2 jaar te kostbaar zijn. Maar voor altijd. Dank voor de gezelligheid en als we je nog niet ontmoet hebben dit verlof, de senseo (al heb ik inmiddels begrepen dat Nespresso hipper is, sorry…) en wij wachten op je in Leiderdorp! Mail of bel ons even als je langskomt.