Halloween
Laat het meteen duidelijk zijn, ik heb helemaal niets met Halloween. Ik kan niet naar thrillers kijken zonder slapeloze nachten, heftige nieuwsitems over dood en verderf houden me dagenlang bezig, dus waarom zou ik wel voor mijn lol met spoken, skeletten en vampiers aan de gang gaan. Het is ook nog eens duivelse ironie dat dit zogenaamde feest samenvalt met hervormingsdag, 31 oktober! Laten we dusvooral blijven vieren dat we in de Reformatie terugkeerden naar de kern van de zaak, het Evangelie en alle bijgeloof radicaal aan de kant schoven.
Maar. Hoe vastberaden ik ook ben dat er geen ‘grappige’ afbeelden van grafzerken en heksen mij huis binnenkomen, Halloween is hier in Japan, net als in Amerika een realiteit. Zeker hier in een hippe stad als Tokyo dat alle nieuwe trends opslurpt. En daar moet je dan wat mee, te meer omdat het je via de kids opgedrongen wordt. Julie kreeg twee uitnodigingen voor Halloween parties deze week. Natuurlijk kan je ‘nee’ zeggen. Maar dat kost wat. Niet alleen een paar traantjes van dochterlief die graag naar een feestje gaat, maar vooral relaties. En daar draait het hier om in Japan. Bij welke groep hoor je? Kan je mij (en mijn feestje) accepteren? Als je ‘nee’ zegt, lig je buiten de groep en zijn alle communicatiekanalen gesloten. En dat is soms niet erg, want zeg nou zelf, bij sommige groepen wil je helemaal niet horen. Maar bij jonge moeders in de buurt en moeders van Julie’s klasgenootjes ligt dat anders. Mijn ‘kekko desu’ (nee, dank je) zou ook Julie buiten haar kleine gemeenschap sluiten en dan wordt het leven op je nieuwe kleuterschool wel heel eenzaam. Bovendien zou ik prachtige kansen op nieuwe contacten met jonge vrouwen uit de buurt mislopen. Het werd dus ‘hai, yoroshiku onegaishimasu‘ (ja, graag). Geen ‘nee’ door het Evangelie, maar ‘ja’ om het Evangelie.
Op elke uitnodigingen staan oranje pompoenen en zwarte katten, dus noemen we het maar pompoenenfeestjes. We snoepen zelfgemaakte pompoenenmuffins, oranje popcorn en spookkoekjes. Het is hard werken op zulke feestjes want er moeten origamipompoenen gevouwen worden, zachte poezelige vleermuizenvingerpoppetjes geknutseld en witte balonnen met spookgezichtjes versierd worden. Maar er wordt vooral gekletst. Over opvoeding, de kleuterschool, de buurt, winkeltjes en recepten. En daar is telkens die vraag: waarom zijn jullie in Japan? 
Dat is een open deur! En die had ik door mijn principiele houding ten opzichte van Halloween bijna dichtgesmeten. Dus maken kletspraatjes over schattige vampierkostuumpjes (maak je geen zorgen, Julie had een cowboypak van haar broers aan…) plaats voor een gesprek over de kerk. Hopelijk kan ik deze contacten verder uitbouwen en is dan in plaats van bijgeloof het gespreksonderwerp geloof.