Geloven in Japan

Saai is het echt nooit in Huize de Boo. Dat betekent niet dat het altijd feest is. De stress is soms niet van de lucht. Ook deze dagen hebben we het op onze heupen. Nou ja, vooral Fleur en Lucile dan.

De vrijheid is voorbij. Voor een paar maanden tenminste. Nadat Lucile zondag in het LUMC opgenomen werd, heeft ze gisteren onder volledige narcose een ingreep aan haar rechterheupje ondergaan. Met veel kracht en beleid is haar been in de heupkom geplaatst en vervolgens is ze vanaf haar middel tot haar tenen ingegipst. In felroze gips, zodat ze nu hippe gipships heeft. En daar gaan we 3 maanden tegenaan kijken, zonder te badderen, maar met uitsparing in de luierzone. Alsof we nog niet genoeg uitdagingen hebben, is daar baby-hygiene ook nog bijgekomen.

Waar Fleur gisteren slechts een figurante op de ziekenhuiskamer was, speelde ze vandaag zelf de hoofdrol in de revalidatiewinkel. Daar kreeg ze haar spreidbroek aangemeten die haar maar liefst 6 maanden in dezelfde positie dwingt als Lucile. Geen hip kleurtje, maar Fleur mag wel kleurige broeken eronder aan. Deze Hollandse hipster kan dus aan en uit, waardoor Fleur wel in bad kan.

Nadenken over hoe we de dames over een paar weken 12 uren in het vliegtuig moeten vervoeren, maakt me duizelig. Of hoe we aan de Japanse artsen uit gaan leggen waarom de Nederlandse orthopeed voor veel ingrijpender behandeling heeft gekozen, maakt mij tong in de knoop. Om van de knoop in mijn maag nog maar te zwijgen wanneer onze ogen hun bestraffende blikken zullen kruisen. Komt tijd komt raad. Eerst nog genieten.