crea
De zomervakantie is precies één maand oud en er is nog geen saai moment in Huize de Boo geweest. Vandaag is er een Amerikaans (etnisch Koreaans) gezin komen lunchen dat een roeping naar Grace City Church denkt te hebben. Ze hopen dat een daadwerkelijke kennismaking met onze gemeente, de staf en Tokio hun roeping bevestigt. Zo zijn er bijna elke dag wel interessante mensen over de vloer en dat vinden onze kids erg gezellig.
Zich vervelen is een uitdrukking die niet in hun drietalige woordenschat voor lijkt te komen. Buitenspelen kan in deze kleffe hitte niet, bovendien zijn er telkens wolkbreuken in de regentijd. Ondanks hun zeer geringe speeloppervlak bedenken ze elke dag weer wat nieuws. Zo wordt er heel wat af gelegood, geknext, gehoutentreinbaand, getomicaat (autootjes), geprinsessenkasteeld en allerlei andere speelgoedartikelen worden ook als werkwoord vervoegd.
Gisteren bedachten ze een feest op hun kamer met een echte, weliswaar zelfgemaakte pinãta (een kleurrijk Mexicaans papiermaché figuur gevuld met snoep die je geblinddoekt stuk moet slaan zodat het snoepjes regent) en dansen op muziek van een Efteling-cdtje. Vanmorgen deden Thom en Berend een sudoku-bordspel, vanmiddag knutselen ze van oud papier een eiland. Thom heeft er een echt werkende vuurtoren van rood en wit gestreept papier, een klein gloeilampje, heel veel electrische draadjes en een batterij bijgemaakt.
Ook Julie is net als haar broers een knutselmonster. De oud papier doos is meestal leeg en terwijl ik kook worden me de verpakkingen van de ingrediënten al afhandig gemaakt. Ik hoorde haar net heel lief tegen een babietje praten. Het bleek deze keer niet Fleur of Lucile te zijn, maar een baby die ze van een lege PET-fles geknutseld had. Compleet met luier. De eerder geschapen robot, poes-die-je-aan-een-touwtje-uit-kunt-laten, World Cup troffee en papieren bloemen keken toe. We zijn heel erg blij met de creatieve explosies van onze kids, alleen dwingt een nijpend ruimtegebrek om ‘s avonds, als iedereen slaapt, het een en ander te verdonkeremanen.
Fleur en Lucile zien alles rustig aan. Als hun broers en zus uitgelaten zijn, trappelen ze enthousiast mee en slaan met hun armpjes. Meestal hebben ze echter genoeg aan elkaar. Kijk maar.
Spelen, tekenen en knutselen zijn de belangrijkste bezigheden tijdens de vakantie. Na het avondeten gaan alle meisjes naar bed en voor de jongens is het dan wereldschooltijd. Dat is een basisschoolprogramma voor Nederlandse kinderen in het buitenland waarbij moeder opeens juf wordt. Thom heeft net zijn aardrijkskunde en natuniek (natuur en techniek) van groep 6 af en werkt nu aan de laatste hoofdstukken taal en geschiedenis. Berend hoeft alleen nog taal op groep 4 niveau af te ronden. Zo zijn ze hopelijk klaar om in augustus voor 7 weken naar de Nederlandse basisschool te gaan. Na de studie wordt er nog gelezen. De mannen zijn echte boekenwurmen: ze doen mee aan een zomerleesprogramma van school en in de afgelopen maand hebben ze ieder al meer dan 2.000 minuten gelezen.
Soms wordt fun en inhoud gecombineerd. Zo was er de uitdaging om een ‘visual’ van het jaarthema van volgend schooljaar van hun school Christian Academy in Japan te maken. Het moest een kunstwerk zijn dat zowel iets van het thema uit 1 Cor. 12 (vele leden, één lichaam) als van de school laat zien. Zo hebben Thom en Berend samen gebrainstormd en kwamen ze uit op het maken van een gestalte, het lichaam van Christus, met daarin het vaderhart van God en verder opgevuld met fotootjes van alle leerlingen en leraren op school. De omtrek van de gestalte is het Woord, in de vorm van de tekst uit 1 Cor. 12. Het was een mega-project, maar het resultaat mag er zijn!
Mooi hoe je in al die creativiteit van de kinderen iets van de creativiteit van de Maker ziet. En ook mooi hoe hun creativiteit mij tijd geeft om veel klusjes te doen, zoals even tussen de bedrijven door iets voor de blog schrijven.