Geloven in Japan

Grace City Church Tokyo blijft groeien en dat merken we niet alleen doordat we er op zondag steeds meer stoelen bij moeten zetten. Elke week ligt er weer een beetje meer werk op ons bord en schuift er weer een extra persoon aan bij onze kringen. Dat is natuurlijk fantastisch en vraagt tegelijkertijd om creativiteit en heel veel energie. Heel praktisch is het bijvoorbeeld lastig aan het worden om genoeg plekjes te veroveren in de Starbucks waar mijn donderdagavond kring bij elkaar komt. Die heeft inmiddels 12 leden en elke week zijn er wel gasten. Als we dan een aantal … > lees meer

Nog een oranje-getint berichtje… Als iemand ons een pakje uit Nederland stuurt, dan is het hier altijd feest. Dat zijn zoete Hollandse krenten in de Japanse pap. Gisteravond terwijl de meisjes al op bed lagen, vonden Thom en Berend een grote gele envelop uit Nederland in de brievenbus. “Zal wel voor Juul zijn”, riep er een, want die is volgende week jarig. “Nee, er staat familie de Boo”, zei de ander. Openmaken dan maar. Er zat een cadeautje in, verpakt in chique zilverkleurig cadeaupapier met krullerig motief. En een kaart waarop stond: ‘met een hartelijke groet uit Wassenaar. Amalia’ Post … > lees meer

Ik ben niet de enige in Japan die deze dagen met mijn hoofd in Nederland is. Eerlijk gezegd komt dat niet doordat de gemiddelde Japanner zo bewogen is door het aantreden van onze nieuwe koning en koningin, maar omdat hun eigen kroonprins Naruhito en, nog belangrijker, kroonprinses Masako in Nederland op bezoek zijn voor de inhuldiging. Plaatjes van Willem-Alexander en Máxima krijg je hier niet te zien, alleen close-ups van de zoon en schoondochter van de keizer. Elke glimlach, elke beweging van kroonprinses Masako wordt gevolgd. Waarom Japan door haar geobsedeerd is? Ze maakt voor het eerst in 11 jaar … > lees meer

Afgelopen weekend waren de opa’s jarig. De ene opa een jonkie met zijn 66 jaar, de andere iets rijper op 80-jarige leeftijd. Jammer dat we de feesten niet mee konden vieren. Zeker nu mijn vader de eerbiedwaardige leeftijd van tachtig bereikte (indien wij sterk zijn, tachtig jaren – Ps. 90:10 haalde de jarige job zelf aan toen ik hem via skype feliciteerde). Ik let op dat ik niet oud zeg, al nemen onze kinderen dat woord zonder scrupule in de mond. Ze vinden mij ook antiek. Julie vertelde iemand pas dat ik al bijna één-en-vijftig word. Toen ik haar corrigeerde dat ik … > lees meer

Onze baas is deze dagen op bezoek bij ons in Tokio en dat is natuurlijk een uitgelezen moment voor evaluatie. De laatste keer dat hij hier was is precies vier jaar geleden. Toen was Grace City Church nog een idee, een concept, een droom waarvoor we net de benodigde structuren aan het ontwerpen waren. Bouwvakkers in de vorm van Japanse christenen hadden we al gevonden en we waren met hen de fundering aan het gieten. De vergelijking van gemeentestichting met een gebouw ligt voor de hand, al liep hij vandaag tijdens de evaluatie met de staf wel een beetje uit … > lees meer

Ik heb even een uurtje om een blog te schrijven, maar ik zal je eerlijk zeggen dat ik nog niet weet waarover. Meestal is het verhaal dat ik intyp in mijn hoofd allang geschreven, maar vandaag niet. Niet dat hier niets te beleven is deze dagen, maar soms groeit zo’n verhaal vanzelf daar in die grijze cellen. Nu is er even niets te oogsten. Misschien zijn er na de oneindige regen van de afgelopen dagen in mijn hoofd wat wolken blijven hangen. Vandaag werk ik overdag thuis, voor ik vanavond in de stad bij Starbucks een kring leidt. Maar de zon … > lees meer

We kunnen het lezen niet laten. Het schrijven trouwens ook niet. Als de lezer de schrijver kan ontmoeten, dan is het helemaal feest! Deze week bracht de Japanse auteur Shogu Oketani een bezoek aan Berends klas en dat was een bijzondere ervaring. Hij schreef het boek J-Boys, over een paar maanden uit het leven van de negenjarige jongen Kazuo in het Tokio van 1965. Omring zo’n man met vijftig leergierige kids en al gauw hadden ze de waarheid boven tafel, namelijk dat het boek redelijk autobiografisch is. Hij groeide zelf in de jaren zestig in het centrum van Tokio op. In het … > lees meer

Vanmiddag vroeg ik Li wat Pasen was. Ze is een bijzonder slimme zakenvrouw die de risico-managementafdeling van een van de grote investeringsbanken hier in het financiële hart van Tokio runt. Toch moest het antwoord op deze schijnbaar simpele vraag van ver komen. Toen ze diep nadacht, kwam ze aarzelend met “eieren?”. Zelfs dat wist ze niet zeker, maar dat herinnerde ze zich uit haar tijd in New York. Hier in Japan had ze nog nooit iets gezien of gehoord dat met Pasen te maken heeft. Ik vertelde haar het Evangelie in een notendop en haastte me van de schepping, via de … > lees meer

Het ei is gelegd! En het is nog niet eens Pasen… Wel breekt hier plotseling na heel veel kou en wind het voorjaar door. Dat vinden de goudvissen op ons balkon ook heel fijn omdat we deze dagen geen wak in het ijs in de Japanse bloembak waar ze in wonen moeten hakken. Het zijn wel bikkels trouwens, die Japanse siervisjes. Over twee weekjes zou volgens de prognoses de geliefde kersenbloesem moeten verschijnen. Maar in het weekend verwachten ze dat het 22 graden wordt, dus dat zou wel eens veel sneller kunnen gaan! Welk ei er nou gelegd is? Berends ei. … > lees meer

De jury van de Science Fair (Wetenschapsbeurs) van zijn middelbare school vroeg Thom bij zijn presentatie gisteren een heel persoonlijke vraag. Alle technische details van zijn experiment waren al besproken, maar ze wilde nog één ding weten: “je straalt uit dat je genoten hebt van dit project, wat vond je zo leuk aan dit wetenschappelijk experiment?” Hij aarzelde geen moment: “ik kon mijn studie combineren met iets waar ik heel erg van houd, namelijk treinen!”. Hij had onderzocht welk effect weersomstandigheden hebben op de functioneren van Maglev (magnetische levitatie) treinen. Hij bouwde een schaalmodel en ging aan de slag met … > lees meer